Laura

Bij de bookmakers was er afgelopen weekend in Oostende niets te verdienen. Dat heb je als uitgesproken favorieten hun rol ook waarmaken. Wout Van Aert verzilverde zijn status bij de mannen, Sanne Cant deed hetzelfde bij de vrouwen. Voor de achtste keer op rij zelfs. Wat een probleemloze rit naar een nieuwe titel moest worden waarbij ze in de slotronde een aangereikte pannenkoek met suiker, slagroom en warme chocoladesaus zou aannemen, werd net geen nachtmerrie. De wedstrijd bij de vrouwen was het mooiste kampioenschap aan zee. Spannend tot op honderd meter van de streep. Cant moest al haar talent en ervaring aanwenden om een belofte van twee titels, die in de categorie U23 en die bij de elite, te houden. Sanne Cant won wel, maar Laura Verdonschot veroverde de harten van crossfanaten. Verdonschot had na afloop blij kunnen zijn met de beloftentitel, maar toonde zich na de race diep ontgoocheld. ‘Misschien krijg ik zo’n kans nooit meer’, snoof de blondine.

laura-header

De wedstrijd bij de vrouwen was het mooiste kampioenschap aan zee.

Amper twintig jaar oud en ze reed alsof ze zand, gras noch aarde voelde. De blonde vlecht gedrapeerd over de rechterschouder, het wipneusje nog wat hoger gekruld dan anders en die gezonde Limburgse blos op de wangen. Renaat Schotte dwong Jurgen Mettepenningen, de manager van haar ploeg, na half wedstrijd tot een eed. ‘Krijgt ze een profcontract als ze wint?’, vroeg Renaat pienter. ‘Ja!’, repliceerde Mettepenningen. Het perfecte één-tweetje. Vrouwenveldritten krijgen tegenwoordig bijna evenveel zendtijd als mannencrossen. Verdonschot werd tweede, maar ze had haar recuperatieshake nog niet binnen of de ploeg van Jurgen Mettepenningen stuurde al een persbericht de wereld in waarin een driejarig profcontract voor de Limburgse werd aangekondigd. De gehaaide zakenman in Mettepenningen weet ook wel dat hij met Laura Verdonschot een paar jaar goedkope publiciteit kan pakken, terwijl zijn mannen in het beste geval naar het achterwiel van Van Aert of van der Poel kijken.

Laura Verdonschot is voor de komende jaren gewoon publicitair goud.

Contracten in de vrouwensport verbleken bij die van de mannen. Met het geld van Verdonschot kan je allicht de bonussen van Kevin Pauwels of Michael Vanthourenhout niet betalen. De wet van vraag en aanbod. Maar vooral ook de onwetendheid van de entourage van de vrouwelijke veldrijdsters. Laura Verdonschot is voor de komende jaren gewoon publicitair goud. Eerst en vooral is ze een uitstekende wielrenster. Daarnaast is ze blond, mooi en mondig en heeft ze zich geout als lesbienne. Laura Verdonschot is samen met Maud Kaptheijns, in het veld een rechtstreekse concurrente die rijdt voor een andere ploeg. Marketeers moeten hiervan smullen. Verdonschot is publicitair en communicatief interessanter dan alle mannelijke crossers in haar ploeg. En je moet er niet aan twijfelen dat de gewiekste Mettepenningen dat doorheeft. Dat profcontract in de euforie getuigt van een staaltje sterk anticipatievermogen. Lang leve Laura!

(column verschenen in Het Nieuwsblad/Sportwereld van dinsdag 10 januari 2017)

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s