Kietelen

Er valt veel te zeggen over Patrick Lefevere, maar één ding kan je hem niet verwijten. Dat hij de gave niet bezit om mensen beter te maken. Dat doet hij als de besten. Terwijl er overal ter wereld opnieuw wordt gekoerst, was er één zege die me een speciaal gevoel gaf. Die van Marcel Kittel in Dubai. Sprintwinst voor de neus van Cavendish. Leve de symboliek. De fiere feniks verrijst uit zijn as. Na twee topjaren met telkens vier ritzeges in de Tour geraakte Kittel in 2015 de grens van de 100 kilometer nauwelijks voorbij. Een virus of een burn out? Het gonst van verhalen in het peloton. Het bordje einde carrière werd hier en daar al uitgehangen en voor klein bedrag wilden velen het risico Kittel wel nemen. Maar Kittel is niet goedkoop. Zijn staat van de dienst duwen hem in de categorie van de hoge lonen. En toch doet hij water bij de wijn. Er zijn ongetwijfeld ploegen waar de Duitser meer kon verdienen dan bij Etixx-Quick Step, maar de beloftes van Lefevere om Marcel te omringen met de mensen die van hem opnieuw de oude maken, doen de spurter zwichten.

foto Kittel
Marcel Kittel

Een project met visie is inhoudelijk sterker dan de flappen van een wereldvreemde multimiljoniar. Slimme atleten beseffen dat. Investeren in de toekomst. Er zijn er nog altijd te weinig die dat doen. Niet zelden is de return on investment op lange termijn dan veel groter. Patrick Lefevere is een mensenkenner, weet hoe hij renners moet bespelen en toont in zakelijke gesprekken bijna nooit zijn achilleshiel. Die heeft hij wel degelijk. Lefevere kan geen kritiek verdragen. De kleinste terechtwijzing maakt hem knettergek. De manager van Etixx-Quick Step beschouwt zichzelf als de auteur van het evangelie van de koers. Dat is hij niet, maar door zijn jarenlange ervaring draagt hij wel een goed gevulde rugzak mee. De economische wetmatigheden zijn nooit ver weg en het emotionele brein neemt het, als het over renners gaat, niet al te snel over van het cognitieve. Een eigenschap die voor een zakenman onmisbaar is. Maar Lefevere heeft wel een hart en houdt van de mensen die hem omringen. Jong en oud. Blond en bruin. Hij haalt voldoening uit het vertrouwen geven aan en het beter maken van zijn personeel. Een mooie karaktertrek. People manager pur sang. Niet zelden hard, maar wel altijd rechtvaardig. Kietelen, slaan, zalven. Hij beheerst het volledige gamma. Je weet wel altijd wat je aan hem hebt.

Ik ken er andere. Volwassen mannen, leiders van topploegen op de weg en in het veld, verblind door euro’s. Voor wie renners nummers zijn, rijdende reclameborden. Bij wie fouten worden uitvergroot of geminimaliseerd naargelang het hen uitkomt. Voor wie atleten pure koopwaar en geen mensen zijn. Zo niet Patrick Lefevere. Hij werkt op maat. De juiste mensen bij de juiste renners. Eén plus één is drie. Een principe dat hem al veel succes opleverde. En euro’s. Rendement op investeringen. Daar heb je het weer. Beleggen in mensen is een kunst! Marcel Kittel mag van mij dit seizoen veel winnen. Voor hem en voor de man die in hem bleef geloven.

(column verschenen in Het Nieuwsblad/Sportwereld op zaterdag 6 februari 2016)

PS1: Op de dag waarop deze column verscheen, won Marcel Kittel de slotrit en het eindklassement in de Ronde van Dubai.

PS2: Dit is mijn laatste column voor Het Nieuwsblad/Sportwereld die op zaterdag is verschenen. Vanaf volgende week verschijnt mijn column op dinsdag en gaat hij op eigen vraag niet louter meer over wielrennen of veldrijden, maar over de sport in het algemeen.

 

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s