Werelduurrecord

Op deze plek in de krant stond gisteren een oproep om de inspanning van Jens Voigt van donderdag niet te relativeren. Ik snap de oproep van een journalist die ter plekke was. Het is niet gemakkelijk om het evenement waar je pagina’s mee vult te minimaliseren. Daarmee doe je je eigen schrijfsels geen eer aan. 51115 meter fietsen in een uur tijd is ook een mooie prestatie, maar gezien de omstandigheden niet uitzonderlijk. Toch niet voor een afgetrainde prof op het materiaal waarop Jens Voigt het deed. Ik zie er in het peloton alvast tien die met een minimum aan voorbereiding deze afstand zomaar van de tabellen vegen. Fabian Cancellara, Bradley Wiggins en Tony Martin wachten best nog even om een aanval te wagen. Het zou te veel afbreuk doen aan het afscheid van Voigt, want zij gaan dit record verpulveren. En het geschenk is hem te veel gegund om het nu onmiddellijk opnieuw af te nemen. Ik stel me een brainstorm van een aantal maanden geleden bij Trek voor met als thema: ‘Wat gaan we Jens cadeau doen als hij straks stopt?’ De voorstellen waren divers. Van een gigantische grote taart waar zijn vrouw en zes kinderen ook van zouden meegenieten over een nieuwe fiets tot een halfnaakte paaldanseres. Tot iemand de term ‘werelduurrecord’ eruit floepte: ‘Waarom geven we hem geen uurrecord?’ Geniaal. Met de nieuwe regels kon er niets fout gaan en er zat al wel wat voorbereidingswerk in de laptop voor de tot gisteren twijfelende Fabian Cancellara.

Het afscheidsgeschenk voor Jens Voigt was er één met veel symboliek. Georkestreerd door Trek op een piste in Zwitserland waarvan grote concurrent BMC mede-eigenaar is. De hoofdzetel van BMC is overigens in Grenchen gevestigd. Trek is een Amerikaans fietsenmerk dat naam en faam verwierf dankzij Lance Armstrong. Het record werd aangevallen en gebroken op de dag dat Armstrong zelf 43 jaar werd (jawel, hij was donderdag jarig) een etmaal nadat de nieuwe recordhouder ook de gezegende koersleeftijd van 43 jaar had bereikt. Wat denk je zelf? Te veel toevalligheden om nog van toeval te spreken. Ik hield gisteren de Twitteraccount van Lance Armstrong in de gaten en hoopte stiekem op felicitaties voor Voigt, maar die kwamen niet. Ik begrijp hem wel. De provocatie was groot. Armstrong dacht ongetwijfeld: ‘Losers, geef me anderhalve maand en ik zet dit record scherper!’ Ik ben ervan overtuigd dat hij nog gelijk heeft ook. Er zit wel iets in de weg, een levenslange schorsing. Lance zal zijn plannen moeten opbergen en vanaf vandaag terugvallen op zijn nieuwe levensmotto: ‘Het leven is onmetelijk veel beter geworden sinds ik gedwongen ben om het niet meer serieus te nemen!’

(column verschenen in Het Nieuwsblad/Sportwereld van zaterdag 20 september 2014)

 

 

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s