Regenboog

Exact een week geleden. Ik was mijn sportende kinderen aan het aanmoedigen. Fier, zoals elke ouder. Tot kort voor de middag een eerste sms binnenliep. Een onheilstijding: ‘Igor Decraene zou overleden zijn. Iets met een trein.’ Zo stond het er. Ik verloor mijn kinderen uit het oog, bleef naar het scherm van mijn gsm kijken en las het bericht nog twee keer. Ik putte lichte hoop uit de voorwaardelijke wijs. Niet voor lang. Een volgende sms maande me aan om zijn Facebookpagina te bekijken. Daarop een stroom van rouwberichten. Vrienden en vriendinnen die hun steun betuigden en met betraande ogen woorden van ongeloof neerpenden. Ook op Twitter was de vloed van medeleven niet meer te stoppen, nieuwssites bevestigden: ‘Wereldkampioen tijdrijden bij de juniores Igor Decraene (18) is niet meer.’ Onwezenlijke titel maar wel realiteit.

Elf maanden eerder stonden zijn ouders in Firenze naar hun sportend kind te kijken. Allicht met nog iets meer fierheid dan ik op deze zaterdagochtend. Hun zoon was immers op weg naar de wereldtitel. Nog maar elf maanden is het geleden en niemand die eraan twijfelde dat Igor over een maand in Ponferrada een gooi zou doen naar een tweede regenboog. Die kans krijgt hij niet. Het noodlot? Vermoedelijk. Igor had te veel gedronken op een feestje en belandde op een plaats waar hij niet thuishoorde. Op de After Season Party van vorig wielerjaar waren zijn vrienden hem ook al eens een paar uur kwijt geweest nadat hij een enkele glazen teveel op had. Afgetrainde jongenslichamen verdragen nu eenmaal niet veel alcohol.

In de laatste maanden van 2013 mocht ik Igor twee keer interviewen. Een eerste keer toen hij zijn prijs van beste jongere kwam ophalen op het Gala van de Flandrien en een tweede keer toen hij nipt werd geklopt door Nafi Thiam in de strijd voor de Belofte van het jaar op het Sportgala. Hij charmeerde door zijn eenvoud. Strak in een pak waarmee jongens van zijn leeftijd op het platteland op zondagochtend naar de mis gaan. Toen we mekaar de hand drukten, verdween die van mij in zijn enorme kolenschoppen. Igor Decraene was een brok natuur. Ik zal me voor altijd zijn mooie ingetogen lach voor de geest halen. Een lach waarbij mondhoeken bijna tot oren reiken. Geen bulderlach, eerder verlegen, misschien iets minder gulzig dan een regenboogtrui verdraagt, maar wel een lach die aangaf dat Igor genoot van wat hij meemaakte. Ik probeer me Igor Decraene in de toekomst te herinneren als de simpele, getalenteerde en vrolijk fietsende boerenzoon die in Firenze de hemel bestormde. Niet als de jongen die op het verkeerde moment op de verkeerde plek door een trein werd gegrepen.

(column verschenen in Het Nieuwsblad van zaterdag 6 september 2014)

Advertenties

2 thoughts on “Regenboog

  1. Zoals steeds heel goed neer gepend met ‘ respect’ ‘ , eervol en bemoedigend . Dank je Karl omdat je er steeds bent om die moeilijke momenten voor ons ‘ leesbaar ‘ , ‘ denkbaar ‘ vers uit je koppeke met ons te delen , weet je het is een kunst om die kunst door te geven .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s