Léonard

Kleine kantjes. Ze zijn des mensen. Ik heb er ook. Genoeg. Zo heb ik bijvoorbeeld een gloeiende hekel aan dt-fouten. Ik kan er niet mee om. Het resultaat van twaalf jaar college. Als ik er zelf één maak, ben ik een hele week humeurig. Als mensen rondom mij ze maken, kan ik het niet laten om ze erop te wijzen. Als een dt-fout in een reportage van mijn geesteskind Vive le vélo! sluipt, ben ik hypergevoelig. Dan weten de verantwoordelijken dat ze het eerste half uur na de uitzending het best uit mijn buurt blijven. Als we op antenne zijn, ontsnapt zo’n dt-fout me zelden. Gisteren wel. Helemaal opgeslorpt door de reportage met de weduwe van Andrei Kivilev die op 11 maart 2003 het leven liet op een onbeduidende strook asfalt in de straten van Saint-Etienne keek ik niet naar de kwaliteit van de ondertitels. Pas bij een tweede visie merkte ik de fout op en betrapte ik mezelf erop dat ik niet boos werd. Integendeel. Ik stuurde Sammy Neyrinck, de maker van de reportage, een sms met welgemeende felicitaties. Hij maakte het meest aangrijpende stukje televisie in de bestaansgeschiedenis van dit programma. Als een volleerde televisiemaker maar met ontzaglijk veel respect voor een weduwe en een zoon die zijn vader nooit heeft gekend.

Een reportage die ervoor zorgt dat ik straks in een luie strandzetel nog aan Léonard zal denken. Zes maanden oud toen zijn vader in Parijs-Nice stierf omdat er nog geen helmplicht was. Dat laatste een gevolg van die ene fatale val. ‘Ik heb mijn papa nooit gekend, maar men heeft me verteld dat hij een uitzonderlijk persoon was!’, las de nu 11-jarige jongen voor uit de brief die hij ook naar Tourbaas Christian Prud’homme verstuurde. Elke woord hakte fors in op mijn hart en ziel. Bij een vader van een zoon van elf komt zoiets nog harder aan. ‘Op die bewuste dag voelde mijn man zich een beetje ziekjes en wou hij eigenlijk niet starten. Hij wou uit de wedstrijd stappen. Maar even later belde hij terug dat ik onze baby van zes maanden mooi moest aankleden, want dat hij eraan dacht om op het podium te staan. Maar hij is er nooit geraakt’, fluisterde zijn weduwe Natalya. Op het foute moment op de verkeerde plek zijn. Het werd de voorbije dagen geïllustreerd in allerlei omstandigheden. Was Kivilev op die elfde maart maar niet op zijn fiets gestapt.

Sammy Neyrinck, Olivier Smets en Steven Van Hyfte legden donderdag ruim 900 kilometer – Saint-Etienne-Nice en terug – af voor één interview. Een gesprek dat het verschil maakt, dat mensen stof geeft tot nadenken. Ze doen het uit passie voor de stiel en het leven. Het is een eer dat ik met dit soort mensen kan en mag samenwerken.

(column verschenen in Het Nieuwsblad op zaterdag 19 juli 2014)

Advertenties

3 gedachten over “Léonard

  1. Soms beklijvend, soms gewoon grappig, soms een beetje voyeurisme, af en toe een beetje” te “ van dit of van dat …
    Soms interessante gasten, soms vrolijke gasten, soms welbespraakt, soms ja-en-neen, soms een beetje irritant of in het verkeerde programma beland …
    Maar altijd boeiende TV !

    Vive le vélo, zoveel meer dan de tour !
    Proficiat !

  2. Idd schitterende en beklijvend moment, net als dat toen Raymon Poulidor vol trots met zijn kleinzoon rondparadeerde, de dochter van Gerrie Kneteman aan tafel zat, Jens Voight zijn zeg mocht doen… en nog al die andere mooie momenten meer. Merci voor al die schitterende Vive le vélos. We missen ze nu al.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s