Harde wereld

Zijn voorwiel tikte het achterwiel van Jens Keukeleire aan, een val was het onvermijdelijke gevolg. Een aanzienlijk deel van het vel van de Tourwinnaar van vorig jaar bleef aan het korrelige asfalt van een rechte Noord-Franse weg plakken. Het was een gewone rit. Van Le Touquet naar Lille. Spurtersvoer zonder gevaar voor de klassementsjongens. Chris Froome veerde gezwind recht, zocht zijn fiets en werd op pad geholpen door de ploegmaats. Als een kuiken omringd door vier moederkloeken werd hij terug in het peloton geloodst. Niets aan de hand. De obligate val waar iedere renner in de Ronde van Frankrijk mee wordt geconfronteerd. Is er niets gebroken dan rij je gewoon verder. Zo schatten wij de situatie dinsdagavond in.

We hebben de impact van zo’n val daags voor de beruchte kasseienrit op het moreel van de broze Froome onderschat. Angst regeerde onder zijn schedelpan. De nacht van dinsdag op woensdag moet hij een paar keer badend in het zweet wakker zijn geworden. Het getik van de regen tegen het raam hielp niet om snel opnieuw de slaap te vatten. In de teambus op weg naar de Grote Markt van Ieper wist hij plots niet meer wat fietsen was. ‘Zit mijn achterrem nu links of rechts?’, hoorden we hem Dave Brailsford nog net in het oor fluisteren. Chris wist het echt niet meer, kroop met de daver op het lijf op zijn fiets en verdween door de Rijselpoort in Ieper op zoek naar de eerste kasseistroken. Die zou hij nooit zien. Een eerste nieuwe val nog op Belgisch grondgebied versterkte zijn geloof dat hij niet meer kon fietsen. ‘Wie helpt me aan steunwieltjes?’ Niemand. De ploegmaats brachten hem nog één keer terug. Toen hij een paar kilometer voor de kasseistrook van Gruson opnieuw tegen de vlakte ging, wist je het zeker. Froome stapt eruit. De lens van de camera registreerde vertwijfeling en berusting in één beeld. ‘Dit kan ik mijn ploegmaats niet aandoen, maar nu lig ik het liefst in een zetel met Michelle en onze kat in de buurt!’ Hinkend op twee gedachten zette Chris zich op de achterbank van de volgwagen en liet hij de ploegdokter het portier dichtslaan. De kroniek van een val in drie tijden en het vroegtijdige vertrek van dé Tourfavoriet na amper 5 dagen. Drama.

Nog voor Froome goed en wel in de wagen zat, ging een foto van Bradley Wiggins die met een brede smile L’Equipe las de wereld rond. Alberto Contador en Vincenzo Nibali konden een glimlach niet onderdrukken toen ze van hun sportdirecteur vernamen dat hun voornaamste concurrent weg was en Jurgen Van den Broeck zag plots het podium in Parijs op zijn netvlies verschijnen. De een zijn dood is de ander zijn brood. De sportwereld is keihard.

(column verschenen in Het Nieuwsblad van zaterdag 12 juli 2014)

 

Schermafbeelding 2014-07-11 om 20.08.24

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s