Fietsslingeren

‘Ik zweer hierbij dat ik je nooit zal weggooien, mijn loyale vriend!‘ Ik glimlachte toen Gerald Ciolek deze woorden gisteren via Twitter met de wereld deelde. De laatste winnaar van Milaan-Sanremo knipoogde/schamperde/snoefde naar zijn landgenoot Marcel Kittel. De charmante Kittel viel donderdag uit zijn rol toen hij in Tirreno-Adriatico op 2,6 kilometer van de aankomst in Cascina zijn fiets met beide armen boven zijn hoofd stak en met veel frustraties tegen vers asfalt kwakte. Marcel dacht aan winnen, maar viel. De Giant Propel moest het ontgelden. Impulsieve reactie na deceptie. Niet eens onlogisch. Ook al is Marcel eerder zacht, goedlachs en behulpzaam. Met een vrouw op het koersstuur door de straten van Bavikhove als daar een criterium wordt gereden. Het is het beeld dat beter bij hem past.

Moraalridders bestegen onmiddellijk hun ros en veroordeelden de actie van de Duitser. Schandalig! Respectloos! Misselijk makend! Daar had je ze weer, de azijnpissers. De etters die zich nooit eens proberen in te leven in het hoofd van een sporter. Ze proefden de naam Kittel met kwijl om de lippen. Onder druk van die zuurpruimen (en de marketeers binnen de ploeg?) kwam er snel een tweet van Marcel: ‘Mijn excuses voor het gooien met mijn geliefde Giant Propel. Ik hou er nog steeds van. We hebben gewoon een intense relatie!’ Alsof we het effect van de adrenaline niet zelf konden inschatten. Je hoeft er niet eens tussen te hebben gereden om het gevoel op te roepen, een minimum aan empathisch vermogen volstaat. Dat hij gisterenmorgen met een ruikertje bloemen achter de rug naar zijn fiets (waarvan het merk uiteraard duidelijk in beeld was) stapte, was de brug te ver. Pathetisch gedoe.

Een prijs in de categorie fietsslingeren zit er voor Kittel niet in. Het zag er goed uit, maar voorgangers deden beter. Zoals Bradley Wiggins vorig jaar in de Ronde van Trentino. Wiggo gooide zijn Pinarello met brede gebaren naar de kant. De fiets bolde naar een muurtje en parkeerde zichzelf zonder marge voor verbetering. David Millar staat ook op mijn lijst. In de Giro van 2008 leek hij op weg naar ritwinst toen mechanische pech hem dwarsboomde. De Schot kneep de remmen dicht en demonstreerde dat hij als discuswerper allicht ook een toekomst had. Maar dé fietsenwerper uit de geschiedenis van de wielersport is zonder twijfel Harm Ottenbros. De miskende wereldkampioen van 1969 zette in 1976 gefrustreerd een punt achter zijn carrière. In stijl. Harm reed naar de Zeelandbrug, pakt zijn fiets op en zwierde die over de reling de Oosterschelde in. Een goudeerlijke uiting van diepe emoties. Mooier wordt fietsslingeren nooit meer.

(column verschenen in Het Nieuwsblad/Sportwereld van zaterdag 15 maart 2014)

Marcel Kittel gooit fiets (klik hier)

Harm Ottenbros zwiert fiets over Zeelandbrug de Oosterschelde in (klik hier)

 

Advertenties

One thought on “Fietsslingeren

  1. En good old Bjarne Riis dan?? Had ook een leuk fietsje onder zich tijdens de Tour tijdrit bij EuroDisney in 1997 (gezegd werd ter waarde van zo’n 100.000 guldens). Maar na wat haperingen verliet het rijwiel het asfalt en zoefde de Pinerello flink door de lucht om ergens in de berm bij de Franse hoofdstad te landen.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s