Allemansvriend

Dinsdagavond. 19u14. Ik had een stuk Oud Brugge in blokjes gesneden en een fles wijn ontkurkt. Voor het eerst sinds lang stond er eens niets in de agenda. Het vooruitzicht van in de zetel ongestoord naar Manchester City-Barcelona te mogen kijken, bezorgde me een licht euforisch gevoel. Mijn vrouw was naar de wekelijkse zumbales, de kinderen maakten een tekening over hun ideale wereld, ik gooide een blok beukenhout op het vuur en vlijde me neer in de zetel. Gezellige winteravond. Moment van onthaasting. Bruusk gebroken door een trillend telefoontoestel. De gsm als boodschapper van de onomkeerbare mare: ‘Wielrenner Kristof Goddaert (27) is bij een verkeersongeluk om het leven gekomen. Goddaert viel met zijn fiets en een bus kon hem niet ontwijken.’ Ik las het nog eens, en nog eens, en nog eens. Toen pas sijpelde het door. OM HET LEVEN GEKOMEN. Zo stond het er. Dood dus. De nietsontziende realiteit. Weg gezelligheid. Twee minuten later maakte Wim De Vilder in Het Journaal gewag van een ongeval met een anonieme fietser en een bus in Antwerpen. De link was op die korte tijd nog niet gelegd. Stefaan Lammens maakte de sms een kwartier later helemaal onuitwisbaar en bevestigde het tragische nieuws in het sportblok. Op hetzelfde moment vielen in Kiev de eerste doden. Even erg, maar veel minder tastbaar.

Ik keek achter me. De kinderen tekenden rustig verder. Zich van geen kwaad bewust. Zoals het hoorde voor kinderen. Toen gingen mijn gedachten naar Rik en Yvette. Kristof Goddaert woonde al tien jaar in bij Rik Van Linden en zijn Yvette. Rik, de onverbiddelijke rasspurter. Veroveraar van twee etappezeges in de Vuelta, negen in de Giro en vier én de groene trui in de Tour. Maar vooral een gevoelsmens. Hij had de beloftevolle Goddaert in zijn hart gesloten, loodste hem in de jungle van wiel naar wiel, vierde zijn tweede plaats op het BK in Geel (achter een toch ongenaakbare Tom Boonen) als een zege en behandelde hem als een eigen zoon. Kristof liet niet na om de dankbaarheid voor wat Yvette en Rik voor hem deden te benadrukken. Lieve gast, allemansvriend. Sfeermaker in het peloton. Immer vriendelijk, altijd beleefd. Als je hem in volle koers met de motor voorbijstoof kwam er een knikje, een knipoog of ging het handje omhoog. En elke keer zeiden mijn motard en ik krek hetzelfde tegen mekaar: ‘Goe coureurke, die Goddaert!’ Het beste zullen we er evenwel nooit van te zien krijgen.

Ik dronk één glas wijn, at met lange tanden van de toch gesneden kaasblokjes en keek naar Manchester City-Barcelona. Ik herinner me enkel de uitslag: 0-2. Een bijzaak van een dinsdagavond die niet bracht wat we ervan verwachtten. Helaas!

(column verschenen in Het Nieuwsblad/Sportwereld van zaterdag 22 februari 2014)

Advertenties

6 thoughts on “Allemansvriend

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s