In Memoriam (voor een paard)

‘Mijn hart is gebroken. Bonfire is overleden’. Met deze woorden deelde Anky van Grunsven maandag haar gevoelens met de rest van de wereld. Anky is de Nederlandse amazone die de voorbije twee decennia de grenzen van de dressuur verlegde en samen met haar paarden drie keer olympisch goud won. In 2000 (Sydney) met Bonfire, in 2004 (Athene) en 2008 (Peking) met Salinero. Parmante zit, hielen naar beneden, piaffe, pirouette en Spaanse draf. Hoogtepunten van de Spelen. Keer op keer. Opmaten en tegelijkertijd rustmomenten tijdens een dolle zestiendaagse. Anky en haar paarden hebben op mij een onuitwisbare indruk nagelaten. Mens en dier als perfecte symbionten. Het verfijnde register van de paardensport. Resultaat van ontelbare trainingsuren en tonnen geduld. Ik begrijp het verdriet van Anky, ook al had haar lieveling de respectabele paardenleeftijd van 30 jaar bereikt. Ze had geen keuze meer. Bonfire leed aan een bijnierziekte (het syndroom van Cushing) en had hoefbevangenheid. Laten inslapen was de enige optie.

Gestion Bonfire is een dag na zijn dood gecremeerd en zijn as is uitgestrooid over de weiden waarop hij sinds 2001 van zijn pensioen genoot. Bonfire was een legende bij leven, heeft sinds 2005 een standbeeld in Erp en de kranten vulden na zijn overlijden hele pagina’s. Tot frustratie van sommigen. Een ambtenaar van het Nederlandse ministerie van onderwijs, cultuur en wetenschap liet via het officiële Twitteraccount van de overheid dit weten: ‘Lees ik dit goed? Een In Memoriam voor een knol in de krant, over twee kolommen nog wel?’ Met link naar een stuk in de Volkskrant. Een half uur later volgde het excuus. De ambtenaar had niet in de gaten gehad dat hij niet op zijn eigen account zat te tikken. Dat een mens met een gebrek aan empatisch vermogen de lijn tussen een ministerie en een volk mag verzorgen, stemt tot nadenken. Wie niet kan praten met of luisteren naar dieren is over het algemeen een kluns in communicatie met mensen.

Ik heb thuis twee paarden (Mano en Alpje) en een ezel (Juultje) lopen. Geen topsporters, verre van zelfs. Maar elke ochtend begroeten ze me welgezind en gemeend als ik in hun stal opduik. Ik verzeker u. Anky van Grunsven moet echte liefde hebben gevoeld. 28 jaar lang hield ze hartstochtelijk van Bonfire. De bruine Oldenburger kwam bij haar toen hij twee was. Ze deelden geheimen en rouwden samen om haar overleden vader. En als het nodig was – op de echt grote momenten – deed Bonfire dubbel zijn best om Anky te behagen en haar aan het succes dat ze nastreefde te helpen. Het bewijs dat de liefde wederzijds was. Bonfire zal verder leven. Voor eeuwig.

(column verschenen in Het Nieuwsblad/Sportwereld van zaterdag 2 november 2013)

Advertenties