Amy Alison

Tears dry on their own. Ik moest aan die andere Amy (Winehouse) denken toen ik donderdagavond mijn mailbox openklikte en las dat veldrijdster Amy Dombroski op de Werchtersesteenweg in Begijnendijk het leven had gelaten. Brommer, fiets en vrachtwagen. Drie woorden die je niet graag in één zin leest. Een dodelijke combinatie. Helaas. Met een krop in de keel dwaalden mijn gedachten weg. Naar de andere kant van de Atlantische oceaan. Naar ouders, zussen, broers. Naar zij die hun kind, broer, zus naar Vlaanderen (of all places) hadden laten vertrekken. Om door bossen te fietsen, door modder te ploeteren en door zand te stuiven. Op jacht naar een droom, op zoek naar hét geluk. Een 26-jarig meisje, begeesterd door een fiets, is bij ons op een zachte herfstavond gevallen. Als een blad, op hard maar warm asfalt. Tijdens een trainingstocht die haar weer een stap dichter bij haar doel moest brengen. Aansluiten bij de wereldtop van de vrouwencross.

Als ouder mag je je dat ene telefoontje niet inbeelden. Je wil er niet aan denken en toch doe je het onvermijdelijk bij het lezen van dit soort onheilstijdingen. Medelijden met de boodschapper van het onheil bekruipt me dan ook. Deel aan een papa en een mama maar eens mee dat hun zoon of dochter er niet meer is. Een verschrikking. De ziel van de ouders van Wouter, Frederiek, Joaquim, Fabio, Isaac, Tim, Geert,…en al die anderen die zich door de sport geen naam hebben gemaakt, maar er wel één hadden, is blijvend verminkt door één zinnetje. Een paar woorden die de onomkeerbaarheid veel te hard benadrukken.

Ik kende Amy niet, sprak haar hooguit één keer. Een handvol minuten, meer niet. Het was na een veldrit in Koksijde. Ik herinner me korte afgetrainde beentjes, een scherp neusje, levensvreugde, ambitie en dat ze vaak naar Sporza keek. Ze sprak Sporza zo Amerikaans uit dat ik een glimlach nauwelijks kon onderdrukken. Misschien keek ze helemaal niet naar onze sportzender, maar wou ze me gewoon plezieren. Ze leek me dat type wel. Vriendin van iedereen. Niet gemaakt om te misprijzen of jaloers te zijn, maar om te behagen en goedlachs door het leven te gaan. De reacties van de mensen die haar wel goed kenden, tellen als postuum eerbetoon. Ze zijn puur en intens. Dat Zdenek Stybar eraan denkt om een paar veldritten te rijden en dat hij straks ook aan het wereldkampioenschap wil deelnemen, kan wel even wachten. Als de tranen van de familie en de vrienden zijn opgedroogd is daar nog tijd genoeg voor. Maar zelfs dan zal het verlies voor die mensen voelbaar blijven. Voor ons zal Amy Dombroski voor altijd 26 jaar zijn en met een crossfiets rijden. R.I.P Amy!

(verschenen in Het Nieuwsblad/Sportwereld op zaterdag 5 oktober 2013)

Advertenties