Homofoob

‘Homo’s moeten naar de dokter!’ Mocht Jan Boskamp die visie echt voorstaan, zou ik hem nooit (maar dan ook nooit) nog uitnodigen als analist in een voetbalprogramma. Van één ding ben ik zeker: Jan Boskamp is geen homohater. Van ‘Ik heb in mijn carrière alleen maar gezonde jongens gezien’ maken dat homofiele voetballers naar het dokterskabinet moeten, is deductie van de poverste soort. Bijna kwade wil. ‘Dat was een gezonde jongen!’ Ik heb het Jan tientallen keren horen zeggen over voetballers waarmee hij heeft samengespeeld of die hij onder zijn hoede had als trainer. Elke keer fronste hij een diepe groef in zijn door de tijd getekende voorhoofd en vulde een rijke bulderlach de ruimte waarin we ons bevonden. Voor Jan is een gezonde jongen een hetero met een seksverslaving. En daar zijn er in de sportwereld – waarin het testosteron van de muren spat – wel wat van te vinden. Een liefkozend adjectief is gezond in deze dus niet. Dat hij in zijn carrière nooit heeft geweten dat een ploegmaat op mannen viel, hoeft niet eens te verbazen. De taboesfeer rond homoseksualiteit in het voetbal was in de zeventiger en de tachtiger jaren nòg groter dan nu het geval is. Een onlineredacteur leest een artikel, interpreteert het naar eigen goeddunken, doet er een klets bovenop en verzint een wervende titel. Nog voor er iets is gecheckt, leeft de aangedikte versie een eigen leven. Facebook en Twitter vormen daarbij walgelijke vehikels. Vijanden van het lijdend voorwerp spuwen gif en ontleden de ziel van een mens met een nietsontziend scalpel. Zonder enige zin voor nuance, zonder enige moeite om een zoektocht naar de juiste informatie op te zetten. Tafelspringers die al te snel een mening hebben gevormd, komen bijna nooit terug op wat ze hebben geponeerd. Nog liever dan een mens in ere te herstellen, gaan ze voor hun eigen gelijk. Ten koste van alles. En als ze dat niet kunnen halen, wissen ze hun berichten en doen ze alsof er niets is gebeurd. De kleine en arme kantjes van Twitter en Facebook. De essentie in dit verhaal is dat Jan Boskamp geen homohater is. Integendeel. Jan houdt van mensen. Blank, zwart, homo, hetero. Het maakt hem niets uit. Toen rolstoelatlete Marieke Vervoort een paar weken geleden zwaar geblesseerd geraakte en moest worden geopereerd, stond hij als één van de eersten aan haar ziekenhuisbed. Om Marieke op te beuren. Jan, hart van goud. Je zal het etiket van homofoob maar krijgen opgeplakt als je het niet bent. Moderne media als verschrikkelijk volkstribunaal. Het is nog erger dan het uitfluiten van een natie bij het horen van een nationale hymne. We kunnen er best allebei mee ophouden.
(column verschenen in Het Nieuwsblad/Sportwereld  van zaterdag 17 augustus 2013)
Advertenties