De witte van Cofidis

Het was half maart en het vroor twee graden onder nul. We hadden net de opnames van de eerste aflevering van God in Frankrijk afgesloten op het marktplein van Lens toen we op zoek gingen naar de warmte van een eetgelegenheid. Aan de muur van brasserie/friterie O’Déjeuner hing een grote ingekaderde foto van ex-renner Philippe Gaumont. ‘Was dit zijn supporterslokaal?’, probeerde ik bij de barman. ‘Non, monsieur!’, antwoordde die laatste. ‘Il est le propriétaire de cette brasserie, c’est mon patron.’ De vroegere boezemvriend van Frank Vandenbroucke bij Cofidis had zich met zijn rennerscenten een horecazaak aangeschaft. Een mens moet nu eenmaal verder in het leven. Toen ik eergisteren het bericht las dat diezelfde Philippe Gaumont op 40-jarige leeftijd in een coma was beland na een zware hartaanval moest ik toch even slikken. En tegelijk verwonderde het me niet. De witte van Cofidis was altijd een man van extremen.

Ik heb hem eens helemaal naakt door een gang zien dwalen. Tijdens de Driedaagse van De Panne van het gezegende VDB-jaar 1999 maakten we een reportage over Frank. Twee dagen nadat hij met vuurrood haar aan de start van de E3-prijs was verschenen, werden we ontboden in een groezelig hotelletje in Harelbeke. Frank lag op de massagetafel en we mochten wat beelden maken. Toen we de trappen van het bijgebouwtje beklommen, kwam de typische scherpe geur van een versgerolde joint in onze richting gewaaid. Een paar seconden later stond de prachtatleet Philippe Gaumont helemaal naakt voor ons. Half verdwaasd, maar uiterst charmant en vriendelijk: ‘Vous trouvez Frank dans la chambre numéro 3!’ Zonder enige vorm van gêne zette hij zijn dwaaltocht door de hotelgang verder. VDB was toen helemaal in de ban van Gaumont. ‘Toen ik bij Cofidis aankwam, was ik een gewone jongen, maar toen heb ik Philippe leren kennen!’, zou hij later over zijn ontmoeting met de flamboyante Nordist vertellen.

Gaumont overdreef altijd. Té veel, in alles. In 1999 viel hij tijdens de Ronde van Vlaanderen in de Paddestraat. Té lang in een bordeel gezeten. Twee jaar later brak hij zijn dijbeen in het Bos van Wallers. Té genereus in de inspanning. Hij leerde Vandenbroucke het slaapmiddel Stilnoct kennen. Maar ze consumeerden niet met mate, maar té veel. Het kon nooit op. Misschien heeft hij door in alles te overdrijven het trieste levenseinde van VDB en zijn eigen hartaanval in de hand gewerkt. Eigen schuld dikke bult kan je dan makkelijk zeggen, maar de dood wens je niemand toe. Ook Philippe Gaumont niet. Daarvoor was hij dan weer té innemend. Ik kruis mijn vingers en hoop dat alles goed komt. Het is immers nooit té laat.

(column verschenen in Het Nieuwsblad/Sportwereld van zaterdag 27 april 2013)

PS: Philippe Gaumont overleed op maandag 13 mei in het ziekenhuis van Arras. RIP.

Advertenties