Durf te vragen

De laatste tweet van Johan Bruyneel dateert van 6 januari: ‘De beste paëlla van Londen eet je bij mij thuis. Zonder twijfel.’ Niets opzienbarend tenzij het om codetaal zou gaan. Twee en een half uur heeft Oprah Winfrey met Lance Armstrong gesproken en geen enkele keer is de naam Bruyneel gevallen. Te moeilijk om uit te spreken, niet relevant in het hele verhaal of was dat één van de – ongetwijfeld vele – voorwaarden? Volgens het Usada-rapport was Johan Bruyneel de sublieme architect van het systeem dat tot de onoverwinnelijkheid van Armstrong heeft geleid. Hij was het in elk geval die de Amerikaan na zijn vierde plaats in de Vuelta van 1998 een mail stuurde met de boodschap dat hij de Ronde van Frankrijk kon winnen. Mits de goede begeleiding. Daar zou hij wel voor zorgen. Het huwelijk voltrok zich snel en hield uiteindelijk bijna 15 jaar stand. Het leverde beiden een fortuin op.

Zou Johan Bruyneel op voorhand hebben geweten dat zijn naam in het Oprahgesprek niet één keer zou vallen? Durven hij en Lance mekaar nog bellen of mailen? Of heerst de angst voor telefoontaps en hackers? Waar zou Bruyneel het toneelstuk dat zich over twee nachten spreidde, hebben gevolgd? Thuis in Londen? In dat geval misschien maar een paar blokken verwijderd van het Doubletree by Hilton Hotel waar Emma O’Reilly eenzaam in een hotelkamer hetzelfde deed. O’Reilly was bij US Postal de masseuse en de vertrouwelinge van Lance Armstrong. Tot ze eruit stapte en haar verhaal deed bij David Walsh. Emma werd door Lance op een persconferentie niet veel later een aan alcoholverslaafde hoer genoemd. Eén van de pijnlijke dieptepunten in de saga van intrige en bedrog. Armstrong had haar zondagavond, daags voor het interview met Oprah, proberen te bellen. Ze reageerde niet. Hij stuurde dan maar een sms: ‘Emma, this is Lance. Please give me a call if u can. Thx.’ Ze belde niet. Groot gelijk.

Tot voor kort vulde Johan Bruyneel zijn dagen met het kleineren van mensen die hem een bedrieger durfden te noemen. De stempel van het huis. Momenteel zou hij druk zijn met het schrijven van een boek met zijn waarheid. Richard Virenque deed ooit hetzelfde. Na het proces in Rijsel kwam je bij het lezen van ‘Ma vérité’ niet meer bij.

Beste Johan, met een boek waarin een eenzijdige waarheid staat, maak je geen enkele kans om je imago bij te spijkeren. Geld ga je er misschien wel nog aan verdienen, respect niet. Daarom dit voorstel. Een lang interview. Jij kiest de plaats en het tijdstip, ik stel de vragen. Eén voorwaarde: geen voorwaarden. Geen Oprah-show, maar een gesprek van man tot man. Tranen moeten niet, maar mogen. Als ze oprecht zijn. Durf je?

(column verschenen in Het Nieuwsblad/Sportwereld van zondag 20 januari 2013)

Advertenties