Kneuterig dorp

Voor je beurt spreken is gevaarlijk. Maandag gaf een paar vernieuwende denkers de plannen voor een hervorming van het wielerbestel vrij. Nog voor de inkt droog was, werden de plannen voor de World Series Cycling afgekraakt. Door organisatoren, door renners en wat later door de Internationale wielerunie. Wegens te bedreigend. De urgentie van de situatie dringt vooral in Aigle niet door. Het wielrennen is bijna dood. Er is nood aan een plan. Of Zdenek Bakala en Bessel Kok de juiste opdrachtgevers voor de hervorming zijn, is een andere vraag. Het pleit wel voor ze dat ze het initiatief nemen.

Wat maandag is voorgesteld, zou hard aankomen: 19 wedstrijden, 88 koersdagen. 3 grote rondes, 6 klassiekers en 10 Grand Prixwedstrijden (van elk 4 dagen). Met amper 14 ploegen van 20 renners in de World Series. Dat is bijna een halvering van huidige contingent. Saneren om het rendement te verhogen. Economische wetmatigheden uit crisistijd geprojecteerd op de koers. Komen er dan stakerspiketten aan de ingang van de wielerbaan van Roubaix?

De oplossing vraagt drastische maatregelen. Maar om de feniks uit de as te laten verrijzen is vooral een paternoster aan compromissen nodig. En een mentaliteitswijziging. Veel kruidenierszaken zullen dicht moeten. Wielrennen is een wondermooie sport, de wielerwereld een kneuterig dorp. Met Vlaanderen als model. Mekaar naar het leven staande wedstrijdorganisatoren en drie bonden die het patent op de begrippen wielrennen en wielertoerisme claimen. De Vlaamse Wielrijdersbond de meest dissidente van de drie. Geleid door de familie van Ingelhem en in een verbeten strijd om de wielertoerist verwikkeld met Wielerbond Vlaanderen. Die tweede federatie wordt geleid door Hans Vandeweghe. Ooit een niet onverdienstelijke sportjournalist, maar nu dus met een echte job. Die bestaat er in om het juiste brood te kiezen voor de croque-monsieurs in de cafetaria van de wielerpiste op de Blaarmeersen. De federatie met de meeste uitstraling is de Koninklijke Belgische Wielrijders Bond met Tom Van Damme aan het hoofd. Een strategische denker die vooral de bazen in Zwitserland niet voor het hoofd wil stoten.

Ik wens de architecten van de nieuwe koers veel succes. Een hervormingsplan salonfähig maken, is in het wielrennen al even moeilijk als zonder doping de Ronde van Frankrijk winnen. Achter de schermen willen de heren van de UCI wel eens meegaan in de gedachtegang van denkers, maar eens die met hun plan in de openbaarheid komen, schreeuwen ze hardop: ‘Ich habe es nicht gewusst’. Bij deze een oproep aan alle actoren en stakeholders in de koers: maak er samen werk van…voor het te laat is! Als het moet zonder de UCI.

(column verschenen In Het Nieuwsblad/Sportwereld op zondag 16 december 2012)

Advertenties