Unterschied muss sein

‘Da meenzje nie’, was het eerste wat ik dacht bij het lezen van het nieuwe antidopingdecreet. Triomfalistische rookwolkjes dansten in kringetjes boven de schouw van het kabinet van de Vlaamse minister van sport Philippe Muyters. Het veelbesproken dopingdecreet was aangepast. Misschien is er op het kabinet wel geklonken met een fluit champagne en hebben ze zich allemaal eens goed op de borst geklopt: ‘Wat hebben we dat toch goed gedaan!’

In dit land installeren we in de sportwereld de klassenjustitie. Onze topsporters worden voortaan ingedeeld in vier categorieën: A, B, C en D. Respectievelijk de meer dan waarschijnlijk onverbeterlijke dopingzondaars, de vermoedelijke sjoemelaars, de twijfelgevallen én de topsporters die ter goeder trouw handelen of een sport beoefenen die  we volgens de zelfverklaarde kenners niet als sport moeten aanzien. Een belachelijke indeling, gebaseerd op de perceptie. Wereldvreemd zelfs. De enen mogen zich drie keer vergissen, de anderen kunnen het zich vijf keer permitteren om niet in orde te zijn omdat de ploegverantwoordelijke hun paperassen zal invullen. Mocht ik voetballer zijn, ik klaag het decreet aan wegens ronduit denigrerend: ‘Zijn we dan toch zo dom als het cliché wil?’ Alsof doping en voetbal zo ver van mekaar staan. Zouden de heren verantwoordelijk voor het nieuwe antidopingdecreet de ontwikkelingen in de topsport de voorbije 20 jaar wel hebben gevolgd? Ooit van het Juventusschandaal gehoord? Het mag dan al dateren van midden de negentiger jaren, het was nog beter georganiseerd dan bij US Postal het geval was. Epo, anabolen, groeihormoon,… Bij een aantal Europese topclubs behoren ze nu nog tot de huisapotheek. Daar waar in het wielrennen de no needle policy al een tijd heerst. Voetbal in categorie C dan maar. Ammehoela!

Wie meer dan 3 kilometer loopt, behoort ook tot risicogroep A. Zuurstoftransporterende middelen doen het bij de fondlopers inderdaad goed. Zoals spierversterkende producten uitstekend werken voor sprinters, maar die worden een categorie lager ingedeeld. Waarom het schaatsen niet op gelijke voet wordt behandeld als de atletiek is me ook al een raadsel. Het is algemeen bekend dat langeafstandsschaatsers hun heil zochten/zoeken in EPO en bloedtransfusies.

Met veel goede wil, zou je het nieuwe antidopingdecreet zelf als een daad van goede wil kunnen bestempelen. Wij catalogeren het onder onkunde en geschiedenisvervalsing. Dat laatste zal de toekomst wel aantonen. Hoog tijd dat de minister zich ook in het departement sport door de juiste mensen laat omringen. En ondertussen gaan we gewoon verder discrimineren want…Unterschied muss sein.

(column verschenen in Het Nieuwsblad/Sportwereld van zondag 25 november 2012)

Advertenties