Giovanni

Met een krop in de keel en een traan bollend over de wang schoof ik vrijdag mee in de file op de ring rond Brussel ter hoogte van Groot-Bijgaarden. Radiomaker Ward Bogaert was voor het programma Joos op bezoek bij Freddy Maertens naar aanleiding van de première van ‘Giovanni’, het nieuwste stuk van Johan Heldenbergh en zijn Compagnie Cecilia. Na The Broken Circle Breakdown nu Giovanni. Heldenbergh raakt de gevoeligste der snaren. Het verlies van een kind. De meest ingrijpende gebeurtenis in een mensenleven. Een noodlottigheid die niemand onberoerd laat.

Giovanni is geïnspireerd op het verhaal van het gezin Monseré. Een tragisch en bekend familieverhaal. Jempi wordt in 1970 in Leicester op 22-jarige leeftijd wereldkampioen wielrennen op de weg en sterft een half jaar later na een botsing met een auto in een kermiskoers, de Grote Jaarmarktprijs van Retie.

Giovanni, toen twee jaar oud, was Jempi’s oogappel. Altijd waren ze samen!’, vertelt Freddy Maertens met stokkende stem op de radio. Freddy is de peter van Giovanni. Als Giovanni in de maanden die volgen om zijn papa vraagt, vertelt mama Annie dat die gaan koersen is in het buitenland. In de hoop dat de uk er na een tijd niet meer om vraagt. Tevergeefs. Van peter Maertens krijgt de kleine Monseré voor zijn eerste communie een koersfietsje en een mini-versie van de regenboogtrui van zijn overleden vader. Op de laatste vrijdag van de Tour van 1976 komt hij met het fietsje en in die wereldkampioenentrui onder een auto terecht.

Elke pianonoot op de radio klinkt ondertussen als een paukenslag. Peter Freddy Maertens wordt in Frankrijk in het ongewisse gelaten en wint twee dagen later de slotrit op de Champs Elysees. Pas ’s avonds brengt ploegleider Lomme Driessens hem op de hoogte. ‘Toen Lomme mijn kamer binnenkwam en vertelde dat hij slecht nieuws had, dacht ik in eerste instantie aan een positieve dopingtest’, vertelt Freddy vrijuit. ‘Hij kwam me melden dat Giovanni was overleden. De wereld viel op mijn hoofd! Een dag later ben ik hem gaan begroeten in het lijkenhuisje.’

Ik vraag me af hoeveel chauffeurs links en rechts van me dezelfde woorden door het merg voelen snijden. Zoon en vader verongelukken op dezelfde manier. Bovendien was Jempi’s vader een jaar voor de dood van zijn zoon gestorven aan de gevolgen van een hartaanval toen ze de wereldtitel aan het vieren waren. De onmenselijkheid van het fatum, de gruwelijke grillen van het noodlot. Ze zijn moeilijk te aanvaarden, maar we hebben geen andere keuze.

Was Lomme op die zondag in juli van het jaar 1976 maar met het bericht van een positieve plas gekomen. Het had het leven draaglijker gemaakt.

(column verschenen in Het Nieuwblad/Sportwereld van zondag 11 november 2012)

Advertenties