Marcel Kittel

Stijf van de adrenaline van de motor stappen en de winnaar van een wielerwedstrijd interviewen. Het is één van de mooie facetten van mijn job. Al moet ik eerlijk bekennen dat ik altijd hoop dat het geen Duitser is die in het dampende tentje klaar zit om naar het podium te vertrekken. Mijn aversie voor Duitsers heeft niets met Duitsers te maken noch met mijn streek van afkomst waar het Duitse leger net iets te lang terreur heeft gezaaid, maar alles met mijn eigen gebrek aan kennis van de Duitse taal. Er zijn een aantal talen waar ik mijn plan in trek, maar mijn Duits is maar net iets beter dan dat van Jean-Marie. Op 28 maart van dit jaar had ik weer eens prijs. Marcel Kittel won in Koksijde de massaspurt aan het eind van de tweede rit in de Driedaagse van De Panne. Ik had Kittel nog nooit geïnterviewd en wist niet waaraan me te verwachten. Dat viel goed mee. Een standaardvraag volstond. Voor me zat op een kleine kruk een frisse, intelligente jongeman die me meer gaf dan ik vroeg. Kittel is een persoonlijkheid. Dat hij van zich doet spreken in de nasleep van de Armstrongstorm verbaast me geenszins.

“Het maakt me ziek als ik lees dat renners als Alberto Contador, Samuel Sanchez en Miguel Indurain Armstrong blijven steunen”, twitterde de 24-jarige Duitse sprinter eergisteren. Een volger suggereerde dat het misschien verstandiger zou zijn als Kittel zijn mond zou houden. “Omdat de geschiedenis leert dat het wielrennen mensen als jij uiteindelijk altijd de rug toekeert”. “Nu niet meer. Ik waag het erop”, antwoordde Kittel. De nieuwe generatie wielrenners heeft ballen en pikt het niet dat de perceptie zich keert tegen iedereen die op een fiets zit. Thomas De Gendt en Tim Declercq komen met open brieven, Marcel Kittel maakt zich boos op Twitter. We juichen het toe. Ze moeten Armstrong afvallen, niet alleen om wille van zijn dopinggebruik maar ook om het manipulatieve karakter van het systeem dat erachter zat. Voor de rest staan er op erelijsten tientallen namen die door een x kunnen worden vervangen, zowel in de klassiekers als in de grote ronden. En ja, ook van landgenoten! Alleen zijn die nog niet onder ede verhoord.

Het is goed dat Marcel Kittel en anderen persoonlijkheid tonen en ze moeten zich blijven verzetten tegen mistoestanden in hun sport. Maar de lezersreacties maken duidelijk dat ze hard hun best zullen moeten doen om de geloofwaardigheid van het wielrennen opnieuw op te krikken. En laat ons niet naïef zijn. In de koers zal het – jammer genoeg – blijven zoals in het gewone leven: Erst kommt das Fressen und dann die Moral. En daar gaan ook goedbedoelde krantenmanifesten niets aan veranderen.

(column verschenen in Het Nieuwsblad/Sportwereld van zondag 28 oktober 2012)

Advertenties