Opportunisme

Toen ik dit jaar na het wereldkampioenschap voor vrouwen in Valkenburg de parking afreed, kwam Theo de Rooij aangewandeld. Ik draaide mijn raampje open en we voerden een vrijblijvend gesprek over de elektrische fietsen die Theo momenteel aan de man brengt. Een noodgedwongen carrièrewending nadat hij moest aftreden als manager van de Rabowielerploeg door de zaak Rasmussen. Alsof het zo moest zijn, kwam na een paar minuten de Italiaanse ex-renner en wielercommentator Davide Cassani op ons afgestapt. Cassani – op zoek naar zijn auto – was zichtbaar op zijn ongemak toen hij de Rooij zag staan, maar de confrontatie was niet te vermijden. Het was de Italiaan die Michael Rasmussen in 2007 in de Dolomieten zag trainen terwijl hij in Mexico had moeten zijn. De openbaringen van Cassani zetten de Tour op zijn kop en kostten de Rooij zijn managerspostje. Hij had Cassani sindsdien nog niet gezien. De ontmoeting was allerminst gênant. Theo begroette Davide minzaam: Ecce, l’uomo che ha cambiato la mia vita! Kijk, de man die mijn leven heeft veranderd. Cassani glimlachte verontschuldigend. Een knuffel volgde. Alsof de Rooij dankbaar was dat de affaire hem uit een beklemmende omknelling had bevrijd en een nieuw en rijker leven, weg van de leugen, had bezorgd.

Toen, in 2007, had de boerenbank de levenslijn van zijn wielerploeg moeten doorknippen. Toen de eigen kredietwaardigheid onbestaande was. Nu is al te makkelijk. ‘Verziekt en geen uitzicht op herstel’ zijn goedkope argumenten. In dat geval moeten ze stoppen met bankieren. Als je 17 jaar nodig hebt om met deze conclusie te komen, kan je de top van de bank bezwaarlijk een teveel aan grijze massa toeschrijven. Als ze op dezelfde manier met uw geld omspringen, kunt u maar beter op zoek naar een alternatief. Al kan ik er zelf niet onmiddellijk één bedenken. Ook in de bankensector is het probleem structureel. Veel praatjes, goede voornemens, maar geen oplossingen. Ik ben ervan overtuigd dat de huidige generatie Rabobankrenners – ondanks de duistere bloedwaarden van Carlos Barredo – veel properder is dan de vorige. Het kind wordt met het badwater weggegooid. Ik heb ook te doen met Marianne Vos en de andere wielervrouwen die trots waren op hun Raboshirt. Anna van der Breggen, aanstormend rastalent en vijfde op het jongste WK, klonk bitter op Twitter: “En ineens wordt het vrouwenwielrennen wel gelijk getrokken aan het mannenwielrennen?! #oneerlijk #rabobank” Alleen de vrouwenploeg in stand houden en nog beter omkaderen, was inderdaad een sterker signaal geweest. Maar die dames brengen publicitair dan weer te weinig op. Zo opportunistisch is de keuze dan ook weer.
(column verschenen in Het Nieuwsblad/Sportwereld van zondag 21 oktober 2012)

Advertenties