Dwingelandij

Het is fijn om vast te stellen dat weer maar eens een totalitair regime ten val is gebracht. Johan Bruyneel en Lance Armstrong hebben de voorbije 15 jaar hun eigen dictatuur geïnstalleerd. Dwingelandij in de wielrennerij. Het bestond. Wie de junta niet volgde, werd verketterd, geïntimideerd of zelfs bedreigd. Soms subtiel, soms direct. Het was al lang duidelijk en is ook meermaals aangekaart in wieleruitzendingen, maar nu staat het zwart op wit in een rapport – en dat is harder dan dwarrelende snippers uit een geruchtenmolen –  waarom ze de regie zo strak in handen wilden: too much to hide!

In 1999 trok ik in december in opdracht van Sportweekend naar Solvang (Californië). De opdracht was klaar: kom terug met een goed interview met Armstrong. Ik landde op donderdag en ondanks gemaakte afspraken om het gesprek op vrijdag te laten plaatsvinden, speelde de Amerikaan drie dagen lang kat en muis met het jonge Belgische journalistje. Vier uur voor mijn vlucht op zondag opnieuw naar Brussel vertrok, zette hij zich voor me neer en gaf me de quotes waarvoor ik was gekomen. Over zijn grote concurrent Ullrich, over Vandenbroucke die net Cofidis voor schut had gezet, over de waarde van zijn eerste Tourzege… Intelligente kerel, die Armstrong, maar gevaarlijk. Hij liet me toen al verstaan dat hij de volgende jaren zou beslissen waar, wanneer en waarover hij zou worden geïnterviewd. De keuze was er geen: marionet van de dictatuur of geen interviews.

Johan Bruyneel was niet beter. Drie jaar geleden was er al maanden een afspraak dat hij op een zomeravond te gast zou zijn in Vive le vélo! Daags voordien liet hij weten dat het niet doorging omdat hij naar de Amerikaanse televisie moest en dat die iets meer impact had dan een Vlaams zendertje. Iemand uit zijn entourage zei me toen dat het een drogreden was en dat ik volgens Bruyneel te kritisch was als er weer eens een dopingzaak was uitgebroken. Rancune is me vreemd, dus nodigden we Bruyneel vorig jaar nog eens uit. Op de voorlaatste dag van de Tour zouden we over het wedstrijdverloop van de voorbije drie weken spreken. ’s Morgens belde Philippe Maertens (de woordvoerder van Johan Bruyneel en veldritcommentator op Vier): ‘Geen vragen over Floyd Landis of hij komt niet!’ Mijn eindredacteur keek me bezorgd aan. Terecht. Hij kon op zoek naar een nieuwe gast, want het laatste wat ik wil is me laten dicteren welke vragen wel en niet worden gesteld. Collega Carl Berteele werd een waardige en vooral…eerlijke vervanger. Een renteniersbestaan met dollars verdiend met list en bedrog is wat Lance Armstrong en Johan Bruyneel rest. Zou een mens daar plezier aan beleven?

(column verschenen in Het Nieuwsblad/Sportwereld van zondag 14 oktober 2012)

Advertenties