Zaaiers van hoop

‘Papa, die Paralympics, wat zijn dat eigenlijk?’, kwam mijn 8-jarige zoon J. me vorige week op het terras plots vragen met een bestoft gezicht dat verried dat hij net heerlijk had geravot. Ik wou een uitleg met het woord authenticiteit afsteken, maar bedacht me op tijd. Dat zou hij nooit begrijpen, dus beantwoordde ik zijn vraag als volgt: ‘De Paralympische Spelen zijn hetzelfde als de Olympische Spelen voor mensen als jij en ik die op een bepaald moment in hun leven wat ongeluk hadden en daardoor niet kunnen deelnemen aan de Olympische Spelen. Voor de rest zijn zij even fel met hun sport bezig en minstens even gelukkig als de mensen die een dikke maand geleden in Londen al een medaille probeerden te winnen! Begrijp je het nu een beetje, vriendje?’ Hij knikte alsof hij het helemaal doorhad, maar vond het toch nodig om me nog met een bijvraag te bestoken. ‘Zwemmen doen ze niet hè, papa?’ ‘Hoezo?’ ‘Met die rolstoel kunnen ze het water toch niet in?!’ Mijn vrouw en ik schoten in een lach. Ontwapenende kronkels in kinderhoofden. Daarvoor wil je ouder zijn. Maar dat de interesse van kinderen voor de Paralympische Spelen wordt gewekt is een evolutie ten goede. De aandacht die ze krijgen, hebben de atleten verdiend. En of we nu geen of zes medailles winnen, het maakt niets uit. Het gaat om het verhaal achter de medailles. Paralympische atleten zaaien toekomstperspectieven, belichamen dat niets onmogelijk is.

De Italiaan Alex Zanardi is één van hen. Dubbel goud in Londen. Met de handbike, in de tijdrit en de wegrit. Zanardi is ex-Formule 1 piloot, crashte zwaar tijdens de Eurospeedway op de Lausitzring in Duitsland. Op 15 september 2001 was hij achteraan op de grid gestart en reed hij helemaal naar de koppositie. Toen hij op 13 ronden van het einde na een pitstop de baan opnieuw opreed, werd Zanardi zwaar gegrepen door de wagen van Patrick Charpentier. Een dubbele beenamputatie volgde. Twintig maanden later keerde hij terug naar Duitsland om voor volle tribunes die 13 vergeten ronden in een aangepaste wagen alsnog te rijden. De inhaalrace van die 15e september 2001 bepaalden de elf volgende jaren uit het leven van Zanardi en mondden uit in twee keer Londens goud. Zelden kreeg een achtervolging op een eigen verleden meer symboliek. Dat de concurrentie hem ervan beticht om met een te lichte fiets te rijden, is flauw. Dat Oscar Pistorius zijn tegenstanders verwijt met te lange stelten te lopen, is kleingeestig. De Paralympische Spelen moeten opletten dat ze zichzelf niet gaan kannibaliseren. De geest van het evenement moet worden bewaakt. En die kan worden samengevat in drie woorden: hoop voor iedereen!

(column verschenen in Het Nieuwsblad/Sportwereld op zondag 9 september 2012)

Filmpje van de 13 vergeten ronden van Alex Zanardi vind je hier

Advertenties