47.63

Verhalen, de sport is ermee gemaakt. Alles is een verhaal. Alles heeft een verhaal. Achter elk succes, maar ook achter elk falen zit er een. Sommige daarvan blijven hangen, andere vervagen even snel als ze worden verteld. Maar dat van dat kleine schriele zwarte mannetje op de atletiekpiste van het olympisch stadion in Londen zal me altijd bijblijven. Het had net de 400 meter horden gelopen en gewonnen, knoopte de speldjes van zijn nummer los, haalde een oude foto tevoorschijn en tuitte de lippen. Een kus voor oma, vier jaar geleden gestorven.

Vlak voor Félix Sanchez in Peking zijn olympische titel van Athene moest verdedigen, werd hem verteld dat zijn grootmoeder was overleden. Ze had hem opgevoed. Félix verging aan de andere kant van de wereld van verdriet en liep in de reeksen bijna vier seconden trager dan in de olympische finale vier jaar eerder. Exit olympische kampioen. En het zou zijn laatste kans zijn, want in Londen 34 jaar oud.

Niet dus. Maandag rond kwart voor negen bleek Sanchez ongenaakbaar op de 400 meter horden. De Amerikaan Tinsley en de Puertoricaan Culson waren al blij dat ze mee op het podium mochten. 47.64 gaf het grote scherm aan, luttele seconden later gecorrigeerd tot… 47.63 De ereronde was emotioneel, de podiumceremonie aangrijpend. Onbedaarlijke tranen van vreugde en verdriet mengden zich. Pakkende emoties van een Dominicaan. In de Republiek hield niemand het droog. Telkens hij op het grote scherm verscheen, schoot het applaus de hoogte in. Het zinderende effect van een massa verzameld in een arena.

En toen beklom hij de trappen van de mixed zone waar een kleine zender niet de beste plaats bezit. BBC, NBC, Fox en nog een tiental anderen hadden hem al voor de camera gehaald. Dezelfde vragen en antwoorden. De professionele afwimpelaars begonnen al wat meer tempo te maken. ‘One question!’, is alles wat er dan nog uit komt. Mexicanen en Slovenen werden overgeslagen. ‘Geen kans’, dachten wij.

En toen liep hij onze richting uit. ‘Proficiat, Félix. Mogen we even?’ Félix lachte vriendelijk. Vijf vragen konden we stellen. Openhartige antwoorden volgden. Over de finale, over zijn grootmoeder, over Athene. Of hij zijn chrono al had bekeken? ‘No man, heb ik nog de tijd niet voor gehad.’ 47.63! ‘Echt?’ De ogen van Félix Sanchez schoten opnieuw vol. ‘Dat is exact dezelfde tijd die ik acht jaar geleden in Griekenland liep. Het moest zo zijn!’ Hij gaf me een hand en verdween wenend de Londense nacht in.

Ik weet niet of Félix Sanchez nog lang loopt, maar telkens hij dat doet, zal een kleine Belg hopen dat hij het haalt. Dankbaar voor dit unieke moment.

(column verschenen in Het Nieuwsblad/Sportwereld op zondag 12 augustus 2012)

video Félix Sanchez wint 400m horden op OS 2012

Advertenties