Verenigd Koninkrijk?

‘Je hebt twee goede tijdritten en één aanval in de bergen nodig om de Tour te winnen!’, verkondigde Lance Armstrong altijd. Anderhalve goede tijdrit en amechtig aanklampen van zodra de weg bergop loopt, zullen deze keer volstaan. Uiteraard is het niet de schuld van Bradley Wiggins dat de concurrentie voor de eindzege zich beperkt tot een ploegmaat die bewust klein wordt gehouden. Maar de vaststelling is er wel. Als Wiggins straks de eerste Brit wordt die de Tour wint, zal hij niet eens de beste Brit in die Ronde van Frankrijk zijn geweest. En dat is een aanfluiting van een basiswaarde in de sport: moge de beste winnen. Als zo’n ploegleider als Servais Knaven dan komt vertellen dat Chris Froome zijn kans had in de tijdrit en door zijn ploegmaat op 38 seconden wordt gezet, lach je even. Wat als hij zijn kans had mogen gaan in het hooggebergte? Dan werd er ongetwijfeld met minuten gegoocheld. Zeg dan gewoon waar het op slaat. Wiggins is commercieel interessanter dan Froome voor Team Sky. De Mod-man is publicitair boeiender dan het College-jongetje. Ook dat is inherent aan de hedendaagse sport. Iemand moet de renners betalen. En uiteindelijk beslist de milde schenker wie hij op het hoogste podium wil. Die luxe hebben ze nu eenmaal bij Sky. Bij gebrek aan tegenstand.

Het gemak waarmee Wiggins op weg lijkt naar de eindzege is te herleiden tot het simpele feit dat behalve hij en Froome bij de klassementsrijders niemand rondrijdt met de vereiste tijdritcapaciteiten. Evans is niet in orde, Nibali en Van Den Broeck veel te beperkt tegen de klok. Daardoor volstaat het om in de bergritten controlerend te fietsen. Gelukkig was er nog het kortstondige moment van muiterij van Froome of we hadden niets meer om over te praten. Mocht die actie georchestreerd zijn, zou je pas echt van genialiteit van een ploeg kunnen gewagen. Maar dat was ze niet. Evenmin als het kattengevecht op Twitter tussen de respectieve vriendinnen dat was. Imago is alles voor de Britten. Telegeleide gevechtjes horen daar niet bij. Uiteraard is Chris Froome niet blij met zijn status. Na de ervaring in de Vuelta van vorig jaar blaast hij het met Wiggins geïnstalleerde Verenigd Koninkrijk liefst vandaag nog op om zelf de Tour te winnen. Maar de angst om te mislukken is groot. In dat geval wenkt een levenslange opsluiting in de Tower of London.

Met Armstrong, Ullrich, Contador en Basso erbij zou Wiggins de Tour nooit winnen. Basso? O ja, die is er bij. Maar nog amper de helft waard van wat hij ooit – in dat andere tijdperk – waard was. Als dat de prijs is die we betalen voor een propere sport bind ik helemaal in. Proficiat, Bradley!

(column verschenen in Het Nieuwsblad/Sportwereld van zondag 15 juli 2012. Daar zonder laatste paragraaf die door een technisch mankement is weggevallen.)

Advertenties