Bettini en/of Freire

Toch nog even checken: 26 januari 1990(!). Het klopt wel degelijk. De geboortedatum van Peter Sagan. 22 jaar is de nieuwe boy wonder van het internationale wielrennen. Zondag voor de tweede keer Slowaaks kampioen geworden, al meer dan 25 overwinningen bij de profs. En…the best is yet to come. Niemand, die het wielrennen een beetje volgt, die daaraan twijfelt. Uitzonderlijk zijn ze, de talenten die explosiviteit en souplesse op deze manier verenigen. Peter Sagan zal ons de komende weken nog eens overtuigen van zijn enorme mogelijkheden. Tourdebutant, groentje. Maar wel met een grote muil: ‘Ik kom naar Frankrijk om die groene trui te winnen!’ Ook daar twijfelen weinigen aan. En dat terwijl leeftijdsgenoten het meestal nog een paar jaar te vroegen vinden om al naar de Tour te trekken en als ze het wel doen ‘het halen van Parijs’ als enige objectief durven voorop te stellen. Niet Peter Sagan. Babyvet op wangen en kuiten, maar de zelfzekerheid van de doorgewinterde kampioen. Ouderwetse coureur ook. Sagan koerst veel en altijd om te winnen.

Hij is geen pure sprinter, maar kan zich wel overal plaatsen en in ritten waar de streep getrokken is op een hellende strook is hij nagenoeg onklopbaar. Terwijl dat tot voor kort het exclusieve domein van Gilbert, Valverde en Rodriguez was, is Sagan nu de nieuwe koning van de steile aankomsten. Peter Sagan verzoent de capaciteiten van Paolo Bettini en Oscar Freire. En die zijn samen vijf keer wereldkampioen geworden. Hij heeft dus wel nog wat werk. In de buurt van de charme van bovenstaande renners komt hij evenwel niet. De Slowaak is tegenover journalisten en fotografen een nukkig, arrogant en verwaand kereltje. Hij heeft te veel onhebbelijkheden om hem tegen je aan te drukken. Maar zijn imago is op dit moment het laatste van zijn zorgen en zolang hij blijft winnen, zal zijn houding zich ook niet tegen hem keren.

In Seraing staat vandaag een ijsemmer klaar. Om over de hoofden van de Gilbertsupporters te kieperen, want Sagan heeft zijn zinnen gezet op de ritzege. En als het jongetje iets wil, krijgt het het meestal ook. Tenzij hij de nervositeit van een finale in een Touretappe zwaar onderschat. De Ronde van Frankrijk is in niets te vergelijken met Parijs-Nice, de Tour de Suisse of de Ronde van Californië. Maar goed, de kwaliteit is er, het resultaat volgt dan meestal wel. Als Peter Sagan erin slaagt de bijna niet te controleren epidemie van randfiguren die zich in het kielzog van een kampioen nestelen toch onder controle te krijgen, moet hij in staat zijn om één van de indrukwekkendste erelijsten in de geschiedenis van het wielrennen bijeen te fietsen. Als…

(verschenen in Het Nieuwsblad/Sportwereld van zondag 1 juli 2012)

Advertenties