M’n vriend Jan

Hij komt graag en ik zie hem graag komen. Jan Boskamp is een vriend. Voetbaldier, maar vooral ook zachte mens. Een kus, een knuffel en telkens hetzelfde zinnetje als hij op de redactie binnenkomt: ‘Hoe gaat het, maatje?’ Ja, ik begrijp hem ondertussen. Ik begrijp zelfs niet dat er mensen zijn die hem niet begrijpen. Jan gebruikt al eens een Rotterdamse uitdrukking, maar praat niet in enigma’s. Altijd direct, zonder compromissen. En dat botst af en toe met lichtgeraakte clubleiders, maar een gebrek aan objectiviteit valt hem niet aan te wrijven. Tenzij het over Duitsland gaat. ‘Ik laat me daags voor mijn begrafenis naturaliseren tot Duitser, dan is er een dag later alweer een mof minder’, grapt Jan wel eens. Hij heeft zich niet alleen verdiept in de voetbalkunde, hij heeft zich ook helemaal – vergeef me de woordkeuze- ingegraven in het oorlogsverleden. En de abstractie maken van wat toen was en nu is, kan/wil Jan niet. Een kronkel. Iedereen heeft er recht op. Jan en de Duitsers, het komt nooit goed.

Toen Gunther Schepens ter gelegenheid van Nederland-Duitsland een shirt van de Mannschaft onder zijn trainingsvest had aangetrokken, werd Jan bijna gek. Hij ontdekte het luttele minuten voor de uitzending en trok met zijn plompe, ooit afgetrainde lijf (dat hem als allereerste buitenlander de Gouden Schoen bezorgde) een sprintje door de VRT-gangen in de hoop Schepens te pakken. Zijn tackle kwam legendarisch laat. Maar de toon voor de avond was gezet. Jan hoeft niet eens te begrijpen hoe televisie werkt om voor uitstekende televisie te zorgen. Hij is ervoor gemaakt: stevige analyse op een luchtige toon gebracht en af en toe een bulderlach. Puur natuur.

Jan is een geschenk in een studio. Als je een visje gooit, bijt de snoek. Een knipoogje naar Gunther volstaat: ‘Als je onbeperkt budget hebt en je mag kiezen tussen Messi en Ronaldo. Wie koop je dan?’ Schepens lacht, kijkt naar Boskamp, overweegt Ronaldo te zeggen, maar gaat dan toch maar voor Messi. Uit angst voor de rechtse directe. Ik vrees voor Jan dat de laatste week van het EK een zware beproeving wordt. Duitsland pakt straks de hoofdprijs. Oververdiend. Met fris en goed georganiseerd voetbal. Behalve hij zal niemand er aanstoot aan nemen. Eerlijk, ik heb me goed geamuseerd tijdens Euro 2012. Aangename wedstrijden en fijne momenten in de studio. Ik heb er bijna spijt van dat de Tourplicht roept. Al was het maar voor die dagelijkse gemiste knuffel van mijn warme vriend. En Jan, ik beloof het je. In Brazilië rammel ik iets minder met je (om het met jouw woorden te zeggen) apparaat. Maar vergeet ondertussen vooral niet te genieten van de Duitsers in de finale!

(column verschenen in Het Nieuwsblad/Sportwereld van zondag 24 juni 2012)

Advertenties