Foutje(s)

Oefeninterlands in mei en in juni. Ze smaken naar een bouillon van een oud vies kieken dat anderhalf uur suddert en waar af en toe eens een ingrediënt aan wordt toegevoegd om het geheel toch een beetje op smaak te brengen. De passages van Montenegro in Brussel en de Rode Duivels in Londen waren compleet zinloos. Als je dan toch niet naar het EK gaat, kan je je internationals maar beter wat rust geven. Zeker als ze in de meest slopende competities van Europa een jaar in een uitblinkersrol hebben doorgebracht. We hebben alleen bevestigd gekregen wat we al een tijd wisten. De erfenis van de 90 procent van Georges Leekens is intact. In elke wedstrijd maken we minstens één fout die tot een tegendoelpunt leidt. Of het er ooit uitgaat, weet niemand. Je kan het ook onder pech catalogeren. Zou die gele sjaal dan toch in de materiaalkoffer van de nationale ploeg gebleven zijn? Als dat het geval is, kan je dat vieze ding maar beter eens in brand steken. Dan hebben we straks, als het echt belangrijk wordt, eindelijk wat geluk. Want onze tegenstanders maken ze ook, die kleine foutjes. Al twee jaar lang. Alleen profiteren wij daar zelden van. Voor de rest weiger ik conclusies te trekken uit deze twee matchen en mee te gaan in het verwerpelijke pessimisme van de Belgische sportpers: zure nederlaag, slappe match, te wisselvallig, toch weer de boot in. Als die trap van Gillet in de winkelhaak blijft plakken, klinken alle commentaren gegarandeerd anders. Scorebordjournalistiek. Engeland en Montenegro waren op geen enkel moment beter dan ons. En deze matchen deden er niet toe. Ze waren zelfs compleet overbodig.

Het talent van deze generatie in vraag stellen, duidt op een gebrek aan grijze massa. Mertens en Hazard zijn illusionisten waarvoor mensen naar een stadion komen. Symbolen van geslaagde vrolijkheid. Voeten belegd met bladgoud. De klasse druipt van Fellaini, Dembele en Witsel. Vertonghen en Vermaelen behoren dan weer tot het meest gegeerde wild in alle voetbalwouden. Chadli en Mirallas kunnen elke competitie aan. Courtois is één van de beste doelmannen van Europa en straks komt Kompany terug. Daar zal een ploeg van worden gesmeed. Marc Wilmots mag blijven, maar tegelijkertijd hebben we acte genomen van het gelijkspel van Marokko in Gambia. Je weet maar nooit. Wie ook de bondscoach wordt, naar Brazilië gaan we! Deze lichting Rode Duivels kan niet zomaar in de coulissen van de voetbalgeschiedenis belanden. Onmogelijk. Daar zijn ze te goed voor. Kampioenen hebben nood aan passend decor om kampioen te kunnen zijn. Wembley is dat, maar niet in een oefenmatch zonder stadionlicht. Geloof me. Het beste komt nog!

(column verschenen in Het Nieuwsblad/Sportwereld van zondag 3 juni 2012)

Advertenties