De ongelofelijke Thomas

‘Of hij zijn haar wou laten scheren voor het goede doel?’, vroeg ik Thomas De Gendt vorig jaar voor de uitzending van Vive le vélo! in de Provence. ‘Mijn vriendin heeft het niet graag, maar als ik daarmee kinderen kan helpen, doe ik het wel’, antwoordde hij. Tijdens de uitzending deed hij alsof hij het in Keulen hoorde donderen en met heel veel tegenzin de uitdaging aanging. Bijna gedwongen. Ik kreeg boze haatmails, verpakt als klachtenlitanieën, van aanbidsters: ‘Hoe durf je Thomas zo voor het blok te plaatsen? Laat zijn mooie haardos met rust. Voor jou is het niet moeilijk. Er staat bijna niets meer op je hoofd!’ Daar had ik niets van terug. Maar ramptoeristen heb je genoeg. De sms-en en de centen voor het goede doel stroomden binnen. De verantwoordelijken van Make-A-Wish zullen Thomas eeuwig dankbaar zijn voor de acteerprestatie.

De Gendt is een onconventionele coureur. Leeft niet in een artificiële wereld, laat staan dat hij die met hautaine gebaren gestalte moet geven. Integendeel. Thomas heeft lak aan protocol en wetenschap. ‘Ik trouw tijdens de Tour van 2012’, verbaasde hij in de Ronde van Frankrijk van vorig jaar toen we hem de kwaliteiten van de betere klassementsrenner toedichtten. De Giro dan maar. En hoe? Op de voorlaatste dag vierde en klaar voor het podium. Misschien meer. De raid over de Mortirolo en de Stelvio was waanzinnig. De spiegel van een vooroorlogs verleden werd ons plots weer voorgehouden. Net op de dag dat het hart van Tuur Decabooter langs de Schelde jammer genoeg stopte met kloppen voerde Thomas De Gendt één van de mooiste voorstellingen in tien 10 jaar moderne wielrennerij op. Dood en nieuw leven in een bijna opwindende gloed verbonden. De Gendt koerste zoals ze in de tijd van Tuur. Geen grote rekenoefeningen op de fiets, maar immer genereus in de inspanning. Wordt het niets dan hebben we toch ons best gedaan. Charme verpakt in extreme vermoeienis. Helemaal naar de stijl van het huis van de Vlaamse co-sponsor van de ploeg: De Ceuster Meststoffen. Familiebedrijf met noeste arbeid uit Kempense klei getrokken. In Grobbendonk liep vader Herman te ijsberen. Zoon Tom onderbrak een fietstocht met Geert Noels, Hans Bourlon en Wouter Vandenhaute. En zus Els werd vanuit de paardenstallen naar binnen gesommeerd. Hiervoor investeert deze familie al een paar jaar in het wielrennen.

Wel jammer van het mooie weer. Veel landgenoten hebben de hold-up bij klaarlichte dag van Thomas De Gendt gemist, maar niets zal ons weerhouden om voor de tijdrit van vandaag nog een aantal uren te verdwalen in bijna eeuwenoude verlangens. Het is van 1978 geleden dat een landgenoot de Giro won. De Gendt wordt net als De Muynck trouwens in twee woorden geschreven. Vai, Thomas! Nog 30 kilometer alles geven! Je weet maar nooit.

(column verschenen in Het Nieuwsblad/Sportwereld van zondag 27 mei 2012)

Advertenties