FC Barcelona

De macht van het geld spot niet met de wetten van de sport. Die zekerheid hebben we nog. Het leek op financiële doping in het tussenseizoen. De Zwitserse ondernemer Andy Rihs kocht zich – naast Tourwinnaar Cadel Evans die al op zijn loonlijst stond – ook de (op papier) beste wielerploeg ter wereld voor het klassieke werk bijeen. Philippe Gilbert en Thor Hushovd kwamen Allesandro Ballan en Greg Van Avermaet vervoegen. Vier musketiers die van BMC het FC Barcelona van de koers moesten maken. Scoren met de ogen dicht. Mandje vol. Maar de vergelijking ging nooit op. Winnen bleek te moeilijk. Gilbert was een schim van de renner die Rihs dacht te hebben gekocht en Hushovd…heeft die eigenlijk al gekoerst dit jaar? Ja, maar wel in de donkere krochten van het peloton of er zelfs achter. Veroordeeld tot een rol in marge van het echte oeuvre. In de Giro deed het pijn aan de ogen. Gelost op elke brug over de snelweg en na zeven dagen, waarvan één een rustdag, al naar huis. Hushovd, in normale omstandigheden zaaier van aanvalslust, fietst al een heel voorjaar met kantoorbenen rond. Een renner die het vertikt om in de winter een stevige basis te leggen, moet de achtervolging op de toekomst inzetten. En dat is een zeer ondankbaar traject.

Multimiljonair Andy Rihs zag het ongetwijfeld anders toen hij de wereldkampioen van 2010 en de beste renner van 2011 astronomische loonvoorstellen deed. Hushovd en Gilbert leveren (voorlopig) geen waar voor dat geld. Het was de immer betrouwbare Cadel Evans die in het Criterium International voor een eerste succesje zorgde. Ballan was de beste in de Giro della Toscana en Phinney won de proloog en droeg drie dagen de roze trui in de aan gang zijnde Ronde van Italië. Een korte opmaat in een verder vooral vals klinkende symfonie. Andy Rihs is een minzame man, maar met grenzen aan het vermogen om te slikken. Ook al zwem je in het geld. Als je stielmannen inhuurt, wil je vakwerk zien. Hushovd en Gilbert kunnen het organisme de komende maanden maar beter uit slaapstand jagen. Een Olympische titel en een regenboogtrui doen een mager voorjaar moeiteloos vergeten. Daar zijn beide kampioenen zich ongetwijfeld van bewust.

En ondertussen kan Evans al zijn tweede Ronde van Frankrijk hebben gewonnen. Het zal de mens Rihs intens gelukkig maken. Meer dan business is wielrennen voor hem een vorm van escapisme. Ook al gaat het hier om een hele vriendelijke en aimabele man, ik ben er niet rouwig om dat de saus dit voorjaar niet heeft gepakt. Integendeel. Ik ben blij dat aan een belangrijke wetmatigheid uit de sport niet is geraakt: een ploeg koop je niet, een ploeg smeed je! Godzijdank!

(column verschenen in Het Nieuwsblad/Sportwereld van zondag 13 mei 2012)

Advertenties