Herning

Mei 2047. Opa Mark Cavendish kijkt met één van zijn kleinkinderen op schoot naar de Ronde van Italië. De 9-jarige zoon van Delilah Grace staart met grote ogen naar zijn grootvader als die aan een opsomming begint: “Twee ritten in 2008, vier in 2009, drie in 2011, twee in 2012…” Het knaapje is nieuwsgierig: “Where was that, granddad?” “In Herning en Horsens!”, pocht grootvader. Het kind lacht en denkt dat er iets is mis is met het geheugen van de ouwe: “Etappes in de Ronde van Denemarken bedoel je allicht, opa?!”

De Giro 2012 is dus van start gegaan in Scandinavië. Drie dagen koersen en dan een rustdag. Idioterie. Dat Gent-Wevelgem start in Deinze, Parijs-Roubaix dat doet in Compiègne en de Tour af en toe eens een grens oversteekt. Daar kunnen we nog mee leven. Maar dat de Ronde van Italië naar Denemarken trekt, die van Spanje een paar jaar geleden in Nederland van start ging en dat in 2015 allicht nog eens doet én dat de Ronde van Frankrijk een Grand Départ in New York of Qatar overweegt, catalogeren we onder de noemer respectloze on- en waanzin. De leegte in het hoofd van organisatoren is groot. De hypocrisie nog groter. Het verketteren van dopingzondaars is hun specialiteit. Maar als de afweging moet worden gemaakt tussen extra-inkomsten en het welzijn van de renners wordt vlot voor het eerste gekozen. Panem et circenses, brood en spelen. Het moderne wielrennen evolueert al jaren in die richting. We maken ons geen illusies meer. Hoe verklaar je anders dat ze het peloton nu al na drie dagen op een vliegtuig zetten en een dag gedwongen rust opleggen? Het kan overigens niet anders, want het voetvolk moet in Italië geraken. Mecaniciens, verzorgers, journalisten,… Ze worden na de ritaankomst in Horsens voor een rit van 1475 kilometer de snelweg naar Verona opgejaagd. Belachelijk en gevaarlijk. De renners zelf zitten daarna twaalf dagen onafgebroken op een fiets alvorens nog eens een dag te kunnen rusten. Recupereren uitgesloten. Een regelrechte aanslag op het keurgild der gekromde ruggen.

Het ergste is dat de Giro die uitstap naar Denemarken niet nodig heeft, zelfs niet verdient. Integendeel. Het is een devaluatie van het aanzien van de misschien wel mooiste grote ronde op de wielerkalender. Nergens in Europa is het unieker koersen dan in Italië. Overal waar ze komen, bollen renners over vers asfalt en worden ze als koningen onthaald. Kleine, gezellige dorpen versierd met grote roze strikken. Dat is de Ronde van Italië! Uit protest weiger ik de eerste drie dagen te kijken. Ik kies voor snooker. Vanaf woensdag, als de Giro echt begint, luister ik met plezier naar de collega’s. Nu even niet.

(column verschenen in Het Nieuwsblad/Sportwereld van zondag 6 mei 2012)

Advertenties