Dandy met Flandrienallures

Ik begin te beseffen waarom Filippo Pozzato de voorbije jaren koerste als een bumperklever. Het was van niet beter kunnen. Etter eersteklas uit noodzaak. Pozzato verdiende te veel geld en demonstreerde te weinig liefde voor zijn vak. Volgevreten vedette. Maar wel met een overschot aan talent. Dat liet hem toe om af en toe zijn wagon aan te haken. Meer niet. Daar is – gelukkig! – verandering in gekomen. Door omstandigheden. Afgezakt van een World Tour ploeg naar een Pro Continentaal team. Het loon misschien wel gehalveerd, de ster zeker tanend. Een situatie waarin het eergevoel en de karaktersterkte van een mens worden aangesproken. Pozzato toont zich van zijn mooiste kant. Met een gebroken sleutelbeen begin februari in de Ronde van Qatar leek zijn voorjaar gecompromitteerd, maar hij dacht vijf minuten later alleen nog aan twee wedstrijden: Vlaanderen en Roubaix. Op zondag geopereerd, op dinsdag op de rollen en een dag later al trainend op de weg. De conditiecurve nauwelijks verstoord door de breuk. Filippo Pozzato, dandy met Flandrienallures. Wie had dat nog gedacht? ‘Te mooi om te koersen’, werd toch altijd beweerd.

Had je me een jaar geleden gevraagd of ik Pozzato – na zijn Milaan-Sanremo van 2006 – nog een klassieke zege gunde, had ik je gek verklaard. Nu niet meer. Van mij mag de Italiaan Parijs-Roubaix winnen. Een compensatiepremie voor de gedemonstreerde moed. Postuum eerbetoon aan Franco Ballerini ook. Pippo koerst vandaag met de beeltenis van zijn voormalige bondscoach en vriend op de helm. Met de benen van vorige week wint hij nu wel. Excuus aan de fans van Boonen, maar Pozzato was de sterkste man in de Ronde van Vlaanderen. De manier waarop hij op de Oude Kwaremont naar Ballan reed, was de inspanning van de koers. Een indrukwekkend snel afgeronde zoektocht naar een landgenoot. Van een vermeende Italiaanse coalitie was geen sprake. ‘Ballan en Pozzato komen al een hele tijd niet meer overeen’, wist Nick Nuyens me onmiddellijk te vertellen.

Geklopt in een spurt met Boonen, maar nauwelijks ontgoocheld. Dat verbaasde me wel. Verstrengeld in een omhelzing met je eigen killer na de streep, lachend op het podium en aaibare spraakwaterval in de studio twintig minuten later. Vreemd. Ik heb er hun stuur letterlijk in twee stukken zien bijten toen ze verloren. Anderen verschrompelden tegen een dranghekken. Pozzato verzoende zich zondag iets te gemakkelijk met de nederlaag. De waarde van winst in de Ronde van Vlaanderen drong pas later door. Naar eigen zeggen heeft hij er een paar dagen mee gezeten. Daarom denk ik dat hij vandaag de 110e editie van Parijs-Roubaix wint. Als hij dat wil uiteraard.

(column verschenen in Het Nieuwsblad/Sportwereld van zondag 8 april 2012)

Advertenties