Tricolore

Het deed pijn aan de ogen. Ongeloof, plaatsvervangende schaamte en zelfs medelijden overvielen me. In die volgorde. Ik gedroeg me vrijdag tijdens de E3 Harelbeke op de motor als spotter. De ogen aangezogen door de Belgische kampioenentrui. De opdracht bestond erin om uit te vissen of het met Philippe Gilbert nog in orde komt voor de Ardennenweek. Ik vrees ervoor, denk zelfs van niet. Er is nood aan een klein mirakel. En laat ze daar nu net in de koers heel spaarzaam mee omspringen.

Het bemoedigende vertoon van een week eerder in Milaan-Sanremo werd vrijdag in een oogwenk weggeveegd. Phil zakte door het peloton op de Stationsberg(!), veredeld vals plat na 140 kilometer. Een afstand die hij normaal koerst op één pannenkoek met bruine suiker. Nu waren het misselijk makende kilometers. Driekwart van het peloton beter dan hem. Volgers constateerden ontreddering in zijn uitgebluste ogen. Hij wilde beter, maar kon niet. We schoven de sportman van het jaar voorbij lang voor hij zwalpend de Taaienberg naar boven zou fietsen. De plek waar Tom Boonen gedurende 30 seconden gemiddeld 1000 watt ontwikkelde en een volledig peloton uit de wielen reed. De man die een jaar eerder troonsafstand had gedaan verdreef het alfamannetje opnieuw uit zijn roedel. In de sport sleep je vergankelijkheid mee in het kielzog van de roem. Dat weet Gilbert nu ook.

Hij twijfelde al voor de wedstrijd aan zijn capaciteiten. Op een persconferentie beweerde hij het tegendeel, maar zijn nerveuze slalom naar het startpodium straalde onrust uit. De Belgische kampioen negeerde eerst een man die hem naar een groepje rolstoelpatiënten wou loodsen voor een foto (verzoek waar Cancellara luttele minuten eerder met de glimlach op inging), bleef in het obligate podiuminterview steken bij een paar nietszeggende woorden en ontweek alle kruisende blikken op weg naar de startzone. Het voorspel van de afgang.

Philippe Gilbert zal de komende weken ervaren waar zijn echte fans zitten. Wie afhaakt, is een scorebordsupporter. Wie trouw blijft, wordt dit jaar nog beloond. Het gaat hier om een eergevoelige Ardennees. Revanchist ook. De drang naar een grote zege laat zich zo snel niet kooien. Er komt nog een periode waarin zijn lichaam doof zal zijn voor de protesten van de vermoeidheid. Een Olympische titel of een regenboogtrui redden moeiteloos een wielerjaar, kleuren in veel gevallen een volledige carrière. Londen en Valkenburg zijn dit jaar wielerhoofdsteden, Harelbeke en Wevelgem niet meer dan gezellige provincienesten. Philippe Gilbert wint vandaag niet…tenzij hij met onze edele delen aan het rammelen is.

(column verschenen in Het Nieuwsblad/Sportwereld van zondag 25 maart 2012)

Advertenties