Allez, Eddy!

In de aanloop naar de Ronde van Vlaanderen verschijnt volgende week maandag de wielerfilm ‘Allez, Eddy!’. Het elfjarig wielertalentje Freddy, zoon van een slager in een idyllisch dorpje in niemandsland, koestert de droom om in de voetsporen van het grote idool, Eddy Merckx, te treden. Herkenbaar verhaal. Kinderen en dromen zijn onlosmakelijk met elkaar verbonden. Toen ik vrijdag om elf uur in de vertrekhal van de luchthaven van Zaventem stond en een minuut stilte alle aanwezige mensen van zeer uiteenlopende nationaliteiten eensklaps verbond, dachten velen ongetwijfeld aan de verloren dromen van onschuldige kinderen: brandweerman, piloot, minister, advocaat, ijsjesventer, voetballer of wielrenner. Alle opties zie ik verschijnen in de vriendenboekjes van zoon J. en dochter M..

Na een vlucht naar Nice kom je uiteindelijk aan in Sanremo en zie je de fontein. Armtierig ding met grote symbolische waarde. We prijzen ons gelukkig. Ze spuit water en dat is lang niet elk jaar zo. In een week als deze ben je beschaamd dat je terug tot de orde van de dag komt. Maar het is niet anders. Ik betrap me zelf erop dat het schamele waterspektakel een bron van nostalgie en misschien ook wel grote-mensen-dromen vormt. Een paar honderden meters verder triomfeerde Eddy Merckx zeven keer. Geen wilde wens, maar ruige realiteit. Iedereen die met een fiets rijdt, zou dit wel eens willen proeven. Het gelukzalige gevoel om alleen over de streep te rijden in een topklassieker. Merckx zette in Europa hele generaties tot fantaseren aan en doet dat nog steeds.

Maar ook Down Under? Zou Simon Gerrans in Australische poëziealbums “coureur” als jongensdroom hebben ingevuld? Ik durf het betwijfelen. Australisch voetbal, golf en surfen zullen hem als kind aan het fantaseren hebben gezet. Maar hij werd wielrenner en wint net als Matthew Goss (vorig jaar de beste) Milaan-Sanremo. Dat deed in 101 edities geen enkele Australiër hen voor. Ik moet toegeven dat ik ontgoocheld was dat hij en niet Fabian Cancellara won. De Zwitser veruit de beste, de Australiër ook zeer goed en met voorsprong de slimste. Pokeren maakt ook deel uit van de koers, taktisch vernuft is soms belangrijker dan een stel superbenen.

Milaan-Sanremo wordt bijgeschreven op een erelijst, de trofee verdwijnt in een kast met in het beste geval glazen deuren. Het was een genoegen en een privilege om alweer een klassieker mee van commentaar te hebben mogen voorzien. En straks is het wel weer ergens koers. Maar vanmiddag mag ik naar het schoolfeest van mijn kinderen in de dorpsschool van Beerst en daar heb ik zelden zo naar uitgekeken. Een groter voorrecht bestaat er niet.

(column verschenen in Het Nieuwsblad/Sportwereld van zondag 18 maart 2012)

Advertenties