Hij is terug! (Of toch niet?)

Het inschatten van de fysieke en mentale paraatheid van Tom Boonen. Het is al een paar jaar een vast ritueel tijdens donkere wintermaanden. Is hij opnieuw even sterk als in 2005 en 2006? Brandende vraag, voer voor veel speculaties. Welles-nietes aan de toog, op redacties en obscure fora. Beeldvorming gebaseerd op geruchten, deductie en zintuiglijke waarnemingen. Hoe vaak is hij gesignaleerd in het nachtleven van Mol en wijde omgeving? Hoeveel ritten en op welke manier wint hij die in wedstrijden waar volgens Roger De Vlaeminck enkel bergaf wordt gereden? Vertoont zijn silhouet opnieuw de contouren van een luipaard? Ruikt zijn zweet naar ammoniak? De nieuwe media kreten elke mening uit. We verdrinken net niet in vermeende kennerstheorieën die naar masturbatie neigen, maar zelden een hoogtepunt kennen. En daar doen we op televisie en op website gretig aan mee. Ik kan niet anders dan dat toegeven. En wat renners er zelf van vinden? Daar trekken we ons niets van aan. Lijdende voorwerpen in de demarrage van de vernieuwde samenleving. Met gevoeligheden hou je geen rekening. Laat staan met gevoelens. Voor of tegen, zwart of wit, juist of fout. Het maakt niets uit. Publieke figuren kunnen daar mee om. Denken we. Al dan niet gefundeerde meningen braken doen we graag.

We verdrinken net niet in vermeende kennerstheorieën die naar masturbatie neigen, maar zelden een hoogtepunt kennen.

Hier volgt er nog één. De conclusie na de Omloop Het Nieuwsblad: ‘Ja, hij is terug!’ Tom koerste zoals in zijn beste dagen, testte op de geliefde Taaienberg, duldde enkel de sterksten in zijn gezelschap en vuurde medevluchters aan door gretigheid. Vaststellen dat er dan eentje beter is, is geen schande. Sep Vanmarcke reed de koers van zijn nog jonge leven. Hij voerde eerder al imponerende nummers op in Gent-Wevelgem (twee jaar geleden) en Parijs-Roubaix (vorig jaar) en mengt zich in de toekomst ook in de finale van de Ronde van Vlaanderen. Dat uurtje meer zal het verschil niet maken. Dat zie je zo. Vanmarcke, jongen van het volk in de studio: ‘Ik klop hier gewoon de Belgische held!’ (sic). Heerlijk!

Het wielervoorjaar is begonnen en Tom Boonen is straks opnieuw dé topfavoriet in Ronde van Vlaanderen en Parijs-Roubaix. Het geniale nummer in Vlaanderens Mooiste van 2005 – een Maradonadribbel die vertrok vanop de eigen helft – hangt opnieuw in de lucht. Voilà. Van het gespeculeer zijn we af. Hij is terug! Of toch niet? De Omloop Het Nieuwsblad is nu ook geen topklassieker, slechts 200 kilometer lang. En Sep Vanmarcke is geen Fabian Cancellara. Nog lang niet. We zijn opnieuw vertrokken. Speculaties en prognoses horen erbij. We hebben maar één zekerheid: er wordt opnieuw gekoerst bij ons. En veel mooiere dingen bestaan er niet!

(column verschenen in Het Nieuwsblad/Sportwereld van zondag 27 februari 2012)

Advertenties