Verdriet

Mutsje over het hoofd getrokken, de tranen achtereenvolgens wegvegend met de linker- en de rechterhand. Zwaar op de proef gesteld door de harde wetten van het leven liep hij tussen fans van beide ploegen de donkere vriesnacht in. Naar de spelersbus of een klaarstaande auto met draaiende motor? Niemand die het wilde weten. Voyeurisme ver weg op Daknam. Geen enkele supporter dacht eraan om de stilte open te scheuren. Lokeren en fatsoen, het gaat blijkbaar samen. We hadden te doen met Wesley Sonck, gebroken man na een bekerduel dat voor verlichting moest zorgen. Een dag na het onverwachte overlijden van zijn vader wilde Sonck zijn ploeg niet in de steek laten voor de halve finale van de Beker van België. Voor de match nam hij in de kleedkamer het woord. Sommige buitenlanders, nog niet op de hoogte van wat was gebeurd, trokken bleek weg. ‘Het leven gaat verder. Doe het voor mij en voor de ploeg!’, sprak hij zijn ploegmaats toe. Het maakte indruk.

Ondertussen had hij trainer Chris Janssens zelf gevraagd om niet te starten. Te moe. Na een slapeloze nacht – gevangen in emoties en ongeloof – vond hij dat zijn vervanger Stein Huysegems het collectief beter kon dienen. Professionalisme ten top. Wesley verbeet een uur lang verdriet en koude op de bank. Dik ingeduffeld en omarmd door de warmte van de andere invallers. Dan dropte Janssens zijn aanvaller-in-vorm in de ploeg op zoek naar het belangrijke doelpunt buitenshuis dat Lierse op weg naar Brussel kon helpen. Lang moest hij niet wachten. Drie minuten later stuurde Maric een bal richting penaltypunt, Taravel devieerde onbewust met het hoofd richting eigen doelman, Sonck stond ertussen en demonstreerde de pracht van de subtiliteit. Met de binnenkant van de rechtervoet liet hij de bal voorbij Lazic hobbelen. Subliem. Beter afwerken kon niet. Intuïtief reageren, kwaliteit van de echte spits. Sonck zette Lierse op de snelweg naar het Koning Boudewijnstadion, ware het niet dat de grensrechter zijn vlag omhoog stak omdat hij niet had gezien dat Taravel de bal als laatste had geraakt. Zonde voor Sonck, erg voor Lierse. Van buitenspel was er geen sprake, maar de reacties waren waardig. Waar Wesley Sonck in normale omstandigheden furieus op de scheidsrechter zou afstormen, bleef hij nu nederig en rustig. De klachtenlitanie kwam niet. Sereen stapte hij weg.

Wesley Sonck heeft bij een deel van het publiek zijn imago tegen: blaaskaak verzuipend in eigendunk. Ik dacht het niet. Wesley is vooral een gevoelige jongen. En voetballen kan hij nog altijd. Wie de handleiding goed gebruikt, is in staat om van Sonck nog een paar jaar een waardevolle pion maken.

(column verschenen in Het Nieuwsblad/Sportwereld van zondag 5 februari 2012)

Advertenties