De stam

‘Jorgacevic Judas!’ ‘Bojan, schaam je!’ ‘Servisch krapuul niet langer welkom!’ Internetfora braakten de voorbije week onmenselijke boodschappen. Extremisme ingegeven door clubliefde. Ik heb het altijd vreemd gevonden. Omdat het de liefde voor de pure sport in de weg staat. Ik heb genoten van het spel van Club Brugge tegen Gent en Genk, van het door datzelfde Genk behaalde punt tegen Chelsea, van de manier waarop Anderlecht zich plaatste voor de tweede ronde van de Europaleague, van het succes van Cercle en van de geniale pass van Vincent Kompany naar Dries Mertens in België-Roemenië. Het één sluit het ander voor mij niet uit. Voor de (te) fanatieke supporter wel. Jammer, want hij mist iets. Als de sport zich in al zijn schoonheid laat bewonderen, moet je ervan genieten. Desmond Morris schreef er een halve encyclopedie vol stammentheorieën over. Om begrijpelijk te maken wat nauwelijks te vatten is.

Tot ik deze week ‘Stam N°3’ onder mijn neus kreeg geduwd. Een boek over de Club Bruggesupporter gemaakt door collega Stefaan Lammens, het hoofd van de anti-corruptiecel van de UEFA Karl Dhont en fotograaf Stephan Vanfleteren. Een bundel onwaarschijnlijke verhalen en foto’s: een universitair koppel dat slaapt in beddengoed met het logo van Club Brugge en bij wie het kleinste kamertje in de clubkleuren is geschilderd of het meisje dat voetbalde bij de Cerkelladies en op de ploegvoorstelling met blokjes gouda van Kees Bolle Kaas werd bekogeld toen ze zei dat ze sympathie voor de buren koesterde. Maar straffer dan Karim Vermeulen bestaan ze niet. Karim, ooit voorman van de East-Side, in ‘Stam N°3’: ‘Erkenning kreeg je door dingen te doen die anderen niet durfden. Zo beslisten mijn maat Cowboy en ik om eens pinten te gaan pakken in het hol van de leeuw. Wij met de auto naar de Bosuil in Antwerpen. Stapten we daar binnen in het café van de X-Side. Ik met een T-shirt van de East-Side, hé. ‘Gaai zaait zot zeker?’, kwam er direct iemand tegen me zeggen. ‘Nink, ken geweun dust’, antwoordde ik. We hebben onze pinten uitgedronken en niemand die een vinger naar ons uitstak. Omgekeerd waren er ook eens twee X-Siders die in mijn café aan het tafelvoetballen waren. Ik had ze niet herkend, mijn maat wel. Ik stuurde mijn toenmalige vrouw naar boven en deed de deur op slot. ‘Nu gaan we eens tafelvoetballen’, zei ik tegen die mannen. ‘En elke goal die jullie tegen krijgen, is een patat op jullie bakkes!’ Ze verloren toch wel dik zeker (lacht). Bij de volgende FC Antwerp-Club hing een spandoek aan de omheining: ‘We hate Karim!’ Schitterend toch?’

Ik begrijp de theorie van Desmond Morris ondertussen veel beter, maar verkies toch een geciviliseerde samenleving boven de stam. Veel succes in Brugge, Bojan!

(column verschenen in Het Nieuwsblad/Sportwereld van zondag 13 november 2011)

link naar het boek ‘Stam N°3’ klik hier of op de foto van Raoul Lambert

Raoul Lambert (©Stephan Vanfleteren)
Advertenties

5 thoughts on “De stam

  1. Inderdaad, het is bizar hoe fanatiek mensen supporteren voor die ene persoon of club, ik kan er inkomen (en dat ben ik zelf ook) dat je fan bent van die ene, maar soms krimp ik ineen van schaamte als ik hoor hoe een sportman uitgejoeld wordt door het andere kamp. Dat zou ik nooit doen ! En zoals de West-Vlamingen zeggen: ‘Elk wèrd em !’

  2. Jammer genoeg vind je overal “stam extremen” zoals Karim. Maar doen alsof dat de standaard is bij Club Brugge is der toch ook wat over! Als sporza (en bij uitbreiding de VRT) eens een dag niet kan “schieten” naar Club is het een dag niet geleefd! Van stammen gesproken… Ps: Karel, vandaag zeker je paarse pilletje innemen he.

      1. Ik zal alvorens te beginnen bekennen dat ik Club-supporter ben.
        Fanatiek Club-supporter, fanatiek koersliefhebber en sportliefhebber pur-sang.
        Karl is een koers-man… En dat moet hij blijven…
        Ik apprecieer hem enorm… En dat méén ik… In en over de koers…
        Daarover heeft hij de kennis… Over voetbal hoor ik hem liever niet…
        Schoenmaker blijf bij je leest…
        Tijdens de koers heb je uren vol te lullen, in het voetbal amper enkele minuten voorbeschouwing, eventjes wat tijd in de rust, and that’s it… To the point dus… Graag…
        Karl is zo neutraal als de omgeving waarin hij werkt. Niet dus. (Sorry Karl…) Wanneer je het kan presteren tijdens een match van Club te beginnen over “vroeger deden ze het op links met Vercauteren” dan weet IK genoeg…
        En als kritiek ook al niet meer mag, dan stop ik helemaal met kijken naar Sporza en het lezen van dit blog. Studio 1 lijdt al maanden onder persoonlijk-opgelegde-sencuur… Doe me het niet aan dat ik nu ook al niet meer naar Karl mag luisteren…
        Karl, doe op zijn minst een poging neutraal te “lijken”.
        Bij mij sta je hoog aangeschreven. Geef me geen reden om je samen met Frank Paers (Raes) naar de verdoemenis te wensen…

  3. Heb het boek deze morgen gekocht, en er al wat in beginnen lezen. Even enkele bladzijden dacht ik, dan nog enkele, en nog een paar, dan mezelf moeten dwingen om het weg te leggen….er moet nog gewerkt worden.
    Nu al diezelfde trots, de vreugde, de woede, de ontgoocheling kunnen ervaren zoals ik ze herken bij mezelf.
    Dit boek is Club, deze mensen erin begrijpen wat het is om Clubsupporter te zijn.
    Prachtige verhalen, prachtige foto’s.
    Trots om dit boek in mijn bezit te hebben, trots om lid van stam nr3 te zijn !!!!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s