Wenkbrauwengefrons

Twee dingen wil ik duidelijk stellen voor u deze column leest. Ja, ik heb het voor de jongeman Romelu Lukaku: fijne, interessante gast. En ja, ik hoop het allerbeste voor hem: gespaard blijven van blessureleed en een florissante internationale carrière met veel doelpunten. Of ik daar ook in geloof? Om eerlijk te zijn, steeds minder. En om heel eerlijk te zijn, niet. De ambitie van Romelu Lukaku om het bij een topclub als Chelsea op termijn helemaal te maken (i.e. jaren een vaste waarde zijn) is misschien even utopisch als de ambitie van Guy Verhofstadt om op 9/11 George Bush aan de telefoon te krijgen. Beiden zijn te catalogeren onder megalomane dromen. De wedstrijden van de Rode Duivels tegen Azerbeidjan en de Verenigde Staten legden de gebreken van Romelu nog eens pijnlijk bloot. Toen hij bij zijn invalbeurt die enorme kans hoog over doel trapte, was er op de tribune bij de ex-voetballers veel wenkbrauwengefrons – en hier en daar een monkellachje – te zien.

Onzeker in de balaanname, zeer beperkt technisch vermogen en een lamentabel positiespel. Lukaku werd in de perszaal door de aanwezige ex-internationals pijnlijk eerlijk gefileerd. Conclusie: te weinig basis voor de Europese top. Zijn acceleratievermogen en krachtige schot compenseren veel, maar als de snelheid van uitvoering nog wat hoger ligt dan in de Belgische competitie (en dat is ondertussen nagenoeg overal in Europa het geval) wegen de pro’s niet meer op tegen de contra’s. De kosten-batenanalyse moet op lange termijn altijd in het nadeel van Chelsea  uitvallen. Als er de komende jaren zeer intensief aan de techniek van de jonge (nog altijd maar 18!) aanvaller wordt geschaafd, is er misschien nog een sprankel hoop. Maar zelfs dan moet er worden gevreesd. Natuurlijke aanleg kan niet kunstmatig worden gecreëerd. Uiteraard zal hij beter worden door te trainen met spelers die intrinsiek beter zijn dan hem, maar om het met de woorden van een ex-voetballer in de perszaal van het Koning Boudewijnstadion te zeggen: ‘Het is niet omdat ik elke dag trainde met Luc Nilis en Juan Lozano dat ik op de duur even goed kon shotten als die mannen!’

Dat Romelu Lukaku veel zal spelen bij Chelsea is weinig waarschijnlijk. En jammer genoeg zijn clubmatchen en verschijningen bij de nationale ploeg geen communicerende vaten. Uit het oog bij zijn ploeg is uit het hart van de nationale ploeg. Misschien ervaart u deze column als zuur. Dat is niet de bedoeling. Hou het op het prediken van realisme. Ik hoop dat ik de bal volledig missla en dat Lukaku wereldtop wordt. Maar zolang de droom niet eindigt in een vergeetput zal het verhaal al mooi genoeg zijn.

(column verschenen in Het Nieuwsblad/Sportwereld op zondag 11 september 2011)

Advertenties

4 thoughts on “Wenkbrauwengefrons

  1. Hallo Karl,

    Eerst en vooral wil ik je bedanken voor het delen van je sportieve inzichten in deze wekelijkse column, weblog, blog of hoe het ook heten mag. Als sportspecialist en ijzeren hertog ben je vogelvrij om iedere atleet voor de inquisitiebank te plaatsen. Ook vind ik het bewonderenswaardig dat je altijd op de bal speelt en bijgevolg niet op de man. Toch voel ik na het lezen van je hersenspinselen de nood om je enigszins moet corrigeren. We spreken hier over Romelu Lukaku. Een ruwe congolese diamant die twee jaar lang de Belgische voetbalcompetitie en het Belgische voetbal opnieuw leven heeft ingeblazen. Op zijn achtienjarige leeftijd werd hij voor ettelijke miljoenen aan misschien wel de beste ploeg ter wereld verkocht. Laten we FC Barcelona, Manchester United en nog een handvol elftallen even negeren om het drama-effect van deze transfer nog maar eens extra in de verf te zetten. Alvorens mijn relaas verder te zetten wil ik, als intermezzo, een kleine stap in de geschiedenis zetten. Toen Romelu Lukaku twee jaar geleden inviel op Standard Luik verblijdde hij, bij wijze van een eerste actie, de paarswitte aanhang met een perfect uitgevoerde dubbele schaar die ervoor zorgde dat de verdediger, waarvan de naam in de vergeetput van de anonimiteit is gebleven, zijn enkels nog altijd tegensputteren wanneer hij de naam Lukaku hoort. Karl, je bent een gerenommeerde journalist en dit betekent dat jouw stem meer dan invloedrijk is. Lukaku heeft inderdaad twee mindere matchen gespeeld voor de Rode Duivels, maar laat ons hem niet vermoorden met ons Belgische cynisme. Laat ons geloven in de droom van een jongeman die het wil maken bij de ploeg die zijn hart al jaren heeft bekoord. Laat ons geloven dat een jongeman, uit een land met te weinig zelfvertrouwen, een koning kan zijn in een voetbaltempel als Stanford Bridge. Op dit moment kun je Romelu misschien vergelijken met Alice die met wijdgesperde ogen het territorium van wonderland “FC Chelsea” verkent. Verder, wil ik ook opmerken dat concurreren met Torres, Anelka, Mata en een krijger als Didier Drogba niet meteen een ongelooflijke boost is voor een geprezen prins uit het Astridpark. De jonge doch flink uit de kluiten gewassen prins heeft even diep moeten slikken en heeft misschien op zijn eerste adem getrapt, maar zal, en daar ben ik rotsvast van overtuigd, zijn tweede adem vinden. Lukaku is een klasbak, Karl. Een dergelijk type speler moeten we beschermen en daarvoor ben jij als Belgische sportjournalist een stukje voor verantwoordelijk. Geef hem nog een kans, Karl. The best is yet to come.

    Met vriendelijke groet,

    R:C.

  2. Mooi gesproken Ruben, het lijkt me dat ‘de pers’ in een hoekje zit te wachten op zijn grote gelijk, om Lukaku zo snel mogelijk de vergeetput in de schrijven, het grote ‘Zie je wel’.
    Lukaku is verre van een perfecte spits, maar was Drogba dat op zijn 18de? Ik geloof dat hij toen ergens in de Ligue 2 zat. Is het dan niet mooi dat een Belg zo vol zelfvertrouwen die stap durft zetten?
    Maar mensen die boven het maaiveld steken, blijven hier over het algemeen niet lang geliefd…

  3. Dit is helemaal geen zure column, maar de naakte realiteit. Als Anderlecht-fan en -abonnee heb ik de mogelijkheid gehad om Romelu van bij zijn debuut te zien spelen en ik heb van bij het begin voet bij stuk gehouden dat dit niet de speler is aan wie bijna buitenaardse capaciteiten werden toebedeeld in de beginmaanden van zijn profcarrière. Zijn gebreken zijn precies zoals je omschrijft. Daarbij wil ik nog het zeer matige kopspel, timing en detente aan toevoegen. Anderlecht heeft een fantastische zaak gedaan met de deal, al hoop ik nog steeds van ganser harte dat Romelu de komende jaren ons lik op stuk gaat geven. Al vrees ik dat de anonimiteit van de bank (of tribune) het gaat halen …

  4. I believe the jury is still “out” on young Romelu. It seemed he thrived on playing with Boussoufa but after Boussoufa’s transfer Romelu seemed somewhat lost. On top of that, Romelu’s recent international appearances were less than top class. So, did Chelsea’s scouting team not notice or care about this, or have they seen something special for the future? Is it a case of “too much, too soon”? At 18 years old Lukaku is still learning his trade and has great examples to learn from at Chelsea including his hero, Didier Drogber. Let us wait a while and monitor Romelu’s progress and hope he can become an ambassador for Belgian football where ever he plays. But the time is now, and Karl is merely stating facts and the facts are Romelu isn’t setting the world on fire at the moment. Maybe another controversial point would be to have a “buitenlands” trainer for the national team, someone able to “reign in” the ego’s of our Belgians abroad national team because Mr Leekens is proving otherwise.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s