Tiger

Sinds bekend geraakte dat Tiger Woods meer – vergeef me het woord – zaadsletten heeft verslonden dan Majors gewonnen, komt het maar niet goed met zijn golfprestaties. Een eerste rentree op het circuit was geen groot succes, een eufemisme om te stellen dat het slecht ging met ’s mans golfkunsten. Middelmaat is niet goed genoeg als je voorbestemd bent om te excelleren. Een opflakkering op de Masters bleek niet meer dan een sprankel, want echt bruisen deed zijn spel niet. Een knieblessure bracht verlichting. Een tijd van herbronning en een terugkeer naar de basis brak aan. Zes uur per dag werken aan de swing, chippen en pitchen, eindeloze herhalingen in de bunker, het lezen van ideale lijnen en het vinden van het goeie ritme bij het putten.

‘Ik heb zin in een glorieuze terugkeer’, kondigde Woods aan. Donderdag was het zover. In Akron, op de Bridgestone Invitational, stapte hij – weliswaar voorzichtig – naar de teebox van hole 1. Onder massale belangstelling en begeleid met groot applaus. Comebackverhalen slaan aan, zeker in de Verenigde Staten. Na een rondje in het stof is Tiger klaar om opnieuw in de armen te worden gesloten. En al helemaal nu bekend is dat zijn ex, Eline Nordegren, aanpapt met een ex van één van de minnaressen van Woods. Maar we weten ondertussen meer dan nodig is over het privéleven van de man die veertien Majors won. De emmer der vernederingen is al lang overgelopen. Het gaat om ’s mans golfkwaliteiten, niet meer en niet minder. De sportieve erfenis van Tiger Woods mag niet verloren gaan. Hij was de eerste niet-blanke die een icoon werd van een blanke sport. De maatschappelijke relevantie daarvan is groter dan die van de randverhalen.

Ik moet toegeven, ik hoopte de voorbije dagen op een daverende prestatie van Woods. Mijn vrouw werd er gek van dat mijn smartphone op onze vakantiebestemming op de tafel lag met het leaderboard van de website van de PGA Tour open. Tiger opteerde voor zekerheid en begon donderdag met negen pars op rij. Op de tweede negen flitste hij een paar keer en kwam binnen met een rondje van 68 slagen, twee onder par in Akron. ‘Hij is terug’, zei ik tegen mijn vrouw toen ik in bed kroop. Ronde twee en drie waren heel wat minder. Hij is niet terug, nog niet. Maar ik weiger hem af te schrijven. De natural ball strike is er nog, maar golf is vooral een sport van emotionele balans en innerlijke rust. Als die terug zijn, kan dat record van Jack Nicklaus – 18 Majors – onmogelijk veilig zijn. En ik voorspel u nu al: Tiger Woods wordt dé ster van de Olympische Spelen van 2016 in Brazilië.

Het onbevlekte is weg, maar het zou goed zijn mocht het genie in leven blijven. Helden maken immers de sport.

(column verschenen in Het Nieuwsblad/Sportwereld van zondag 7 augustus 2011)

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s