Summie

Twee bange ogen kijken schichtig de camper binnen waar ik mijn papieren aan het ordenen ben om een half uur later op antenne te gaan. Een vriendelijke jongen vraagt met ingehouden stem of het hier is dat hij moet zijn. Johan Vansummeren is de eerste renner die de Tour rijdt en ’s avonds ook nog eens aan onze tafel komt zitten voor de volle rit van de talkshow. Twee argumenten a fortiori zijn dat het rustdag is en dat zijn vriendin Jasmine onze andere tafelgast is.

Summie zegt niet veel, fabriceert geen rollende en golvende volzinnen, maar maakt veel duidelijk. “Morgen op de Tourmalet zie ik een strijd tussen Schleck en Contador. Ze gaan niet dulden dat iemand anders de etappe wint, want ze willen de bonificatieseconden”, zei Johan. Zijn zachte stem galmde voor één keer heel hard door de gangen van Château Lafitte en een paar seconden ook door mijn bovenkamer: “Verdorie, heb ik iets gemist? Heb ik het reglement van deze Tour niet goed gelezen? Zijn er morgen uitzonderlijk bonificatieseconden te verdienen door het exclusieve karakter van de aankomst boven op de Tourmalet?…”

Acht vragen ineens flitsten door mijn hoofd. Ik wist niet waar ik het had, voelde me de belachelijke host van een talkshow waar een hele ploeg ontzettend veel energie in steekt. Het enige wat ik kon stamelen was: “Bonificatieseconden, Johan?” Tijd kopen in de hoop dat alles goed zou komen. Toen keek ik even in de reebruine ogen van de toekomstige mevrouw Vansummeren en in een flits naar Johan zelf. Ik zag een lachje bij haar, een blik van onzekerheid bij hem. En toen kwam het ook bij mij terug. Uiteraard zijn er geen bonificatieseconden te verdienen op de Tourmalet. Hij schuifelde wat ongemakkelijk op zijn stoel, maar het was nergens voor nodig. Jasmine legde haar hand gevoelig op de voorarm van haar vriend en we konden verder.

Ik ben Johan Vansummeren dankbaar voor dit unieke moment in zeven intense weken sportverslaggeving. Het sublimeert het hele sportzomerverhaal tot het kosmische begin. Sport is de belangrijkste bijkomstigheid in het leven, maar vooral niet meer dan dat. Johan pleegt voor zijn vertrek naar de Tour een hold-up op de Standaard Boekhandel in Lommel. Hij leest liever ecothrillers dan het roadbook van de Tour, verdiept zich liever in de essentie dan in de bijzaak. Als zijn kopmannen weten dat er geen bonificatieseconden te verdienen zijn, dan is dat ruim voldoende. Voor Summie is elke beklimming gewoon een offer dat zich laat uitbetalen in de beloning van de afdaling, elke bedwongen kilometer een stap dichter bij de aankomststreep. In een uitzonderlijk geval mogen alle zenuwen ook nog eens ineens worden aangezet in een zoektocht om met zijn afgetrainde lichaam door krantenpapier te snijden en een kop te maken. Meer is koers niet.

Misschien nemen wij de Ronde van Frankrijk te ernstig. Zo’n Tour is gewoon de martelgang van de fiets, meer niet. Ik gunde Johan zijn aanval op het stuk foie gras en de fles Jurançon op de tafel dan ook ten volle. Alsof in zijn spijsverteringskanaal twee tamme lintwormen wonen die elk een ploegendienst van twaalf uren draaien. De beloning voor het offer.

Vanaf maandag ga ik de koers ook zo benaderen… Voor even toch!

(column verschenen in De Morgen van zaterdag 24 juli 2010)

Advertenties

7 gedachten over “Summie

  1. Jasmine heeft veel eerder dan ik gezien wat ik die avond voor de Tourmalet uit het nonverbale kon ontwaren. Summie is een goudeerlijk, authentiek, zachtaardig, niet spraakzaam Belgisch fietsdier, waarin een hart van goud schuilt. Dat hart liet hij onbewust spreken toen hij bijna onverstaanbaar (althans voor mij als Rotterdammer) sprak over bonificatieseconden. De fietsliefhebber wil niets liever dan een eerlijke strijd; een gevecht van man tegen man om luttele seconden, tot het bittere eind, welke op de meet ligt. Bij de Giro hebben ze dat goed begrepen. Alsjeblief, geen kadootjes, nee! Bah, vriendjes. Nee. Liever geliefden na de race, zoals Summie en Jasmine.
    Summies hart sprak rechtstreeks tegen dat van mij. Een verspreking als een subliminale boodschap. Ik kan me goed voorstellen dat Jasmine voor zo’n hart is gevallen. De wederkerigheid van de val bewees haar tedere subtiele liefkozing.
    Ik wens Summie en Jasmine een fijne voortzetting met spekjes ofzo, en bovenal een spetterende overwinning in de toekomst. Summie verdient het.

    PS Karl, bedankt dat je hier even bij stilstond. Kleine momenten van grote betekenis.

    1. Over subliminale boodschappen in relatie tot versprekingen gesproken:

      “De wederkerigheid van de val bewees haar tedere subtiele liefkozing.”

      Een verschrijving mijnerzijds met desastreuze gevolgen? Summie dondert genadeloos van het tijdrit podium. Een mens zou toch geneigd zijn in het bovennatuurlijke te gaan geloven. Gelukkig zet de aardse liefde ons allen en in het bijzonder de ware fietsliefhebber weer op de been, of in de klik-pedalen.

      Zwijgend zit een lang en gebogen lichaam op een tree van de instap van een tourbus. Heimelijk vantussen de haren aanschouwt het de wereld, waarbij een microfoon hijgerig voor de mond gehouden wordt. De schaamte ligt besloten in het wachten op een zinloze verklaring en verraadt opnieuw een vorm van wederkerigheid; ditmaal bij reporter en renner.

  2. Terug prachtig geschreven ! Ik denk inderdaad dat sommigen de Tour iets té serieus nemen… de “combines” en de strategieën die er zouden zijn. Het lijkt meer op een filmplot dan “real life”. Of heb ik het mis?

    PS: hoe zit het met de belofte om elke dag te sporten? 🙂

  3. Wederom prachtig geschreven, Karl! Ik ben vandaag ook begonnen met een blogje voor mijn stukjes. Dat blogje is gelinkt aan mijn website http://www.nosn.tk . Je vindt mijn blog op http://nosnblogt.wordpress.com . Ik ben momenteel bezig aan een stukje over de tijdrit van vandaag en de gehele Tour. Als het online staat, geef jij dan commentaar? Dan kan ik mijn schrijfstukjes beter aanpassen aan ‘de perfectie’ :).

    O, ja. Ik zal je blog toevoegen aan de links.

    Vriendelijke groet,
    Niels Timmermans

  4. Nooit gedacht dat ik nog eens in mijn pen zou kruipen om te reageren op een column over de Tour. Het wielerspektakel ging de voorbije jaren gedeeltelijk aan mij voorbij , maar dit jaar kon het me echt wel boeien vanaf de eerste week.

    Je etaleert hier met ‘Summie’ een fijngevoelig portret van de ‘mens’ achter de façade van deze wielrenner.

    Er waren niet alleen … valpartijen met chaos en breuken, kettingen die niet gesmeerd liepen, grillige kasseien, knuffelende concurrenten, gemeende tranen bij winst of verlies, knipoogjes en schouderklopjes en vooral uitzinnige supporters. Maar er was ook … menselijkheid, verbondenheid, pech, eerzucht, bezorgdheid en fair-play in en rond de Tour. Dat maakte hem net even anders dan anders. De mens mocht er weer zijn met al zijn sterktes en zwaktes.

    Deze mix aan ingrediënten vormden elke avond ook de basis voor een evenwichtige en boeiende talkshow ‘Vive le vélo’. Knappe prestatie van een zeer gedreven team! Respect!

  5. Beste Karl,

    Uw columns over het wielrennen maken een grootse indruk op mij. Zodanig dat ik zelf gepoogd heb een column te maken.

    Hieronder vindt u mijn artikel over wielerbijnamen. Moest u eens tijd hebben om dit te lezen en te becommentarieren zou dit leuk zijn.

    Stamsnijder

    Nu de Tour De France afgelopen is, loopt het wielerseizoen stilaan ten einde. Via de Classica San Sebastian, Parijs-Tours en de Ronde Van Lombardije, kabbelt het rustig verder naar een laatste kort hoogtepunt: Het WK!

    Nee, in dit stuk, ga ik me niet beperken tot het louter beschrijven van de huidige wielerjaargetijden. Deze samenvattingen zijn enkel van nut, als het wielerjaar helemaal afgelopen is.

    Toch blijf ik even stilstaan bij de voorbije Tour. Hoe mooi waren de talrijke spurtzeges van ‘Cannonball Cav’, de overwinning in de kasseienrit van ‘ De Beer van Grimstad’, de eindzege van ‘El Pistolero’, de tijdritzeges van ‘Spartacus’, het einde van ‘The Boss’.

    U ziet het wielrennen beperkt zich niet tot de sport alleen. Verbloemde, maar ook soms schunnige bijnamen kleuren de koers tot een schilderij van beelden en klanken.
    In die verzameling van wielerbijnamen, worden er 3 soorten onderscheiden.
    De eerste categorie is die van wielerbijnamen op basis van uiterlijke kenmerken van de coureur. Hieronder vallen dan ‘De Zwarte van Brakel’ ( Peter Van Petegem ), ‘Rambo’ ( Nico Eeckhout ), ‘Il Elefantino’ ( Marco Pantani, R.I.P. ), ‘Barbie’ ( Heinrich Haussler ), ‘Le Nez de Marmande’ ( Pierrick Fédrigo ), De Lange van Halle ( Bert Roesems ) etc…
    Toegegeven in deze klassen staan een aantal pareltjes.

    Maar de volgende categorie, met wielerbijnamen op basis van prestaties, fietscapaciteiten is dan wel een echte streling voor het oog en een symfonie voor het oor.
    Zo heb je ‘Il Falco’ ( Paolo Salvoldelli ), omwille van de miraculeuze afdalingen in het gebergte. ‘La Machine’ ( Sylvain Chavanel ), met dank aan zijn reputatie als Spartaans trainingsbeest. ‘De Bom van Bevel’ ( Nick Nuyens ), door zijn sterke eindjump aan het einde van een koers. De Kannibaal ( Eddy Merckx ), behoeft natuurlijk geen verdere uitleg. Hetzelfde geldt voor ‘De eeuwige Tweede ( Joop Zoetmelk ) en ‘De Leeuw Van Vlaanderen ( Johan Musseeuw ).

    Deze literaire woordspelingen zijn een treffend bewijs van het bestaan van wielerpoëzie. Maar er zijn nog veel mooiere bijnamen in het oude en huidige wielerpeloton gesignaleerd. Wie had al gehoord van ‘De dolfijn van Bibione’, ‘Der Pantzerwagen’, ‘De Eekhoorn’, ‘De Speer van La Spezia’ en ‘Het Beest van Friesland’?
    Deze goochelingen der taal zijn de bijnamen van respectievelijk: Franco Pellizotti, Tony Martin, Stefano Garzelli, Alessandro Petacchi en Lieuwe Westra.

    Een derde categorie is die van wielrenners, wiens achternaam zodanig klinkt en smaakt in de mond, dat er geen bijnaam voor nodig is.
    Wat dacht ja van de Fransman ‘Dimitri Champion’, de ons allen zeer bekende ‘Juan Antonio Fleche’, waar Michel Wuyts en zijn troepen dan Jan Anton Pijl van gemaakt hebben. Ook Maarten Tjallingii, is een zodanig exotische en kleurrijke naam, dat een bijnaam deze naam alleen maar oneer zou aandoen.
    En natuurlijk heb je dan nog Tom Stamsnijder en zijn vader Hennie Stamsnijder.

    Hoe gelukzalig moet het gevoel niet zijn, bij het hebben van deze achternaam. Stamsnijder, als je spreekt van een naam als een klok, dan is dit een naam als de Big Ben.
    Wat deze naam nog beter maakt, is dat Tom Stamsnijder een pure knecht is, wiens voornaamste opdracht binnen de ploeg en in peloton er uit bestaat om urenlang in weer en wind aan de kop te sleuren om het tempo loeihard te hoogte in te jagen zodat de vluchters gegrepen worden of het hele peloton wanhopig naar adem moet snakken.

    Als ik aan het woord stamsnijder moet denken, dan is het beeld van een oerdegelijk houthakkersvoertuig-machine nooit veraf.
    Laat die oerdegelijkheid nu net één van de belangrijkste eigenschappen zijn van de wielrenner Tom Stamsnijder.
    Het zou al zeer raar moeten lopen moest deze man ooit een wielerklassieker op zijn conto schrijven. In de bergen is hij steevast één van de aanjagers van de Grupetto, en in de sprint behoort hij net niet tot de orde van de strijkijzers.
    Neen, Tom Stamsnijder is superwielrenner in dienst van een kopman, die de vuile karweien in het peloton niet schuwt, maar nooit een veelwinnaar zal zijn.

    Tenslotte moet je dezer dagen in een bericht over het wielrennen steeds de naam van Jurgen Van Den Broeck vermelden, of je belandt in de groep van de lelijke eendjes. Bij deze Jurgen, van harte gefeliciteerd met je 5de plaats in de Tour de France. Het is mooi dat de eerste Belg in het algemeen klassement voor de eerste Nederlander eindigt. Maar Jurgen, je bent nog altijd geen volledig kampioen, wegens je te weinig flatterende bijnamen. VDB2 of VDB’ke zijn slechts flauwe afkooksels van de enige echte VDB in de vorm van Frank Vandenbroucke.
    Als je dan kijkt naar de bijnaam van de eerste Nederlander in de Tour, Robert Gesink op een tevens bijzonder mooie 6de plaats, dan weet je genoeg. ‘De Condor van Varsseveld’ is een bijnaam als een klok en doet de klimmer in de persoon van Gesink alle eer aan.

    Fietst ze!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s