De woordenwolk die Franky Van der Elst omgaf toen hij stopte met voetballen was zo mooi: Molenbeek, Boskamp, Brugge, nationale ploeg, 86 A-caps, vier WK’s, 565 matchen in eerste klasse, Kampioen, Beker, Supercup, Gouden Schoenen. Het lijstje was af! Alle ingrediënten voor een laudatio zonder weerga verenigd in één spelersloopbaan. Het staartje als trainer bevat ondertussen te veel afval: degradatiespook, tweede klasse, ontslag, Brussels, Lommel United, STVV. Opsmuk van een erelijst kan je het bezwaarlijk noemen. Franky verdient beter.

Ik zag Franky Van der Elst in gedachten aan het stuur van zijn gezinswagen tijdens de lange rit van Sint-Truiden naar Brugge. Snakkend naar het nest van de geborgenheid. Hij had zijn jongens een halfuur daarvoor bedankt en een zaterdag vrijaf gegeven voor de geleverde prestatie in de eerste helft. Zijn vriend Raymond reed met hem mee op de E40, in de CD speler weliswaar: ‘Ik heb al meermaals overwogen. Het gaat er niet om hoe snel ik reed. En evenmin hoe ik zal rijden. Maar ik zal mezelf zijn aan de meet. En waar de meet is. Hier of ginder. Het maakt niet uit. Het maakt geen verschil. Het gaat om bewaken en bewaren. Dat is alles wat ik wil.’ (bekijk en beluister het nummer hier) Franky zong luidkeels mee. Moedeloosheid maakte alweer plaats voor strijdlust. Zo was hij ook als voetballer. Tot aan het laatste fluitsignaal de mouwen opgerold, mekkerend, maar nimmer wanhopig.

Zo’n mens wens je een tube umami toe. De ultieme smaakstof die van een modale ploeg alsnog een topelftal maakt. Een minister-van-staat van het Belgische voetbal moet deze vernederingen eigenlijk bespaard blijven. Ik hoop dat Sint-Truiden ook volgend jaar nog in eerste klasse speelt. Voor Franky alleen al. De voldoening zal groot zijn voor een man die elke dag de pracht van de eenvoud demonstreert. Niet versagen, Fox!

(column verschenen in Nieuwsblad/Sportwereld van zondag 22 januari 2012)

‘Wat heeft dit met sport te maken?’, vraagt u zich ongetwijfeld af. Dat brengt me tot een bekentenis. Ik heb ooit wel eens deelgenomen aan een groepspesterij op het werk. Mea culpa. Het was tijdens de Olympische Spelen van 2008 op de VRT-sportredactie. Een pientere eindredacteur plakte een gele Post-it op het werkblad van een neofiet. ‘Peter Van De Velde + telefoonnummer’, vermeldde de notitie. We hadden dringend een specialist ‘zeilen’ nodig voor het avondprogramma van Frank Raes. In de trip van het vele werk en bij afwezigheid van kinderen op dat moment stond het slachtoffer niet stil bij de gekrabbelde naam. Een kleine googlezoekactie zou hem naar Piet Piraat hebben geleid. Peter Van De Velde is de acteur die Piet Piraat vertolkt in de reeks van Studio 100. In plaats daarvan vroeg hij de eindredacteur wat hem te doen stond. ‘Bel die mens eens. Hij is een goede zeiler en heeft nog altijd een boot. Dat zou een goede gast zijn bij Frank op de sofa straks’, vertelde die stijf serieus. Negen hoofden krompen ineen achter een computerscherm in een poging om het schuddebuiken onder controle te houden. Een hilarisch telefoongesprek volgde. De lachsalvo’s na het inhaken werkten aanstekelijk. Ze gaven ons energie om alweer een dag van achttien werkuren (en dat werd zeker niet als corporatief pesten ervaren) te kloppen.

Pesterijen of humor? Soms is de grens flinterdun. Betrokkene heeft er geen trauma aan overgehouden en is ondertussen zelf een gewaardeerd eindredacteur. Hij kijkt ongetwijfeld uit naar de zeilprestaties van Evi Van Acker op de komende Olympische Spelen in Londen. Stagiairs en nieuwkomers kunnen deze column maar beter hebben gelezen. Anders lijken alle voorwaarden vervuld om een traditie te installeren.

PS: Peter Van De Velde is vandaag jarig. Gelukkig verjaardag, Piet…euh Peter.

(column verschenen in Nieuwsblad/Sportwereld op zondag 15 januari 2012)

Mijn nieuwsgierigheid werd een tiental dagen nog eens geprikkeld toen onder een verslag van de veldrit in Leuven – niet eens een klassementscross – in een mum van tijd meer dan 50 reacties verschenen. Sven Nys had de wedstrijd gewonnen, tegenstanders waren er niet omdat ze ziek hadden afgemeld. Wat was daar nog meer over te vertellen? Veel blijkbaar, want Nys had het aangedurfd om terecht de vele forfaits in vraag te stellen. De reacties waren niet mals. De topveldrijder als pispaal van het klootjesvolk dat al lang geen moeite meer doet om goed te schrijven. In een wereld waarin noch en nog hetzelfde zijn, akkoord ook wel eens als akkoort wordt geschreven en dt-fouten als een statussymbool worden beschouwd kan en mag blijkbaar alles. Verwensingen, ergerlijke laster en goedkope insinuaties. Het kan allemaal onder een pseudoniem, zelden onder de echte naam. Wie oprecht van sport houdt, heeft op fora niets te zoeken. Verder dan het niveau ‘Wellens blinkt, Nys stinkt’ (maar dan met een d in plaats van met een t geschreven) geraakt men er toch niet. Wie het goed meent en de verzuurde commentaren probeert te counteren doet het liefst geen moeite. Als de ernstige mensen zich onthouden, heft het fenomeen zich zonder twijfel zelf op. Zelfvernietiging als corrigerende factor. Het forum verworden tot het exclusieve universum van de randdebiel op zijn eigen facebookprofiel. Een nobel streven voor 2012.

Ik snap de gratuite kritiek op atleten als Sven Nys overigens niet. Alsof je op het einde van een veldrit als eerste over de streep bolt zonder inspanningen te hebben geleverd. Hetzelfde geldt voor Kevin Pauwels, Niels Albert, Bart Wellens, Klaas Vantornout, Rob Peeters en alle anderen. Loon naar werken: in de topsport is het devies genadelozer dan in het reguliere circuit. Is het zoveel moeilijker om te supporteren voor iemand dan tegen iemand? Nog een tip voor de azijnpissers. Als Sven Nys vanmiddag in Hooglede voor de achtste keer Belgisch Kampioen wordt, kunt u dit gebruiken: ‘Agt keer Belgisch Kampioen. Dik verdient, Sven!’ Dan maakt u zich deze keer alleen vormelijk en tenminste niet inhoudelijk belachelijk.

(column verschenen in Het Nieuwsblad/Sportwereld van zondag 8 januari 2012)

De reacties op deze blog worden niet gepubliceerd…het is een begin.

Dat is dan altijd buiten collega-vriend Filip J. gerekend. Als ik na een korte nacht mijn mailbox check, zit er een schrijfsel van J. tussen: ‘Het doelpunt van Vleminckx was geen buitenspel. Het is niet helemaal zwart/wit, maar laat ons zeggen 90 procent geen buitenspel en 10 procent wel (dat is nu eenmaal zo nu interpretatie een rol speelt). De verdediger grijpt doelbewust in op Hoefkens, die zelf niet in buitenspelpositie staat, en neemt het risico dat hij aldus Vleminckx aanspeelt. Daarom wordt er niet gevlagd. Het is wel degelijk een nieuwe fase, al is die term ook niet helemaal correct. Ik weet dat het van de gekke is, maar het doelpunt van Vleminckx is dus geen buitenspel!’ Filip kon wel eens gelijk hebben, want ook de specialisten die gisteravond nog zo zeker waren, spijkeren hun mening bij. De nieuwe richtlijnen maken het wel niet gemakkelijk, vooral niet voor de verdediger. Je verwacht van hem dat hij beseft dat Hoefkens buitenspel staat (mocht dat zo zijn geweest), er vertrouwen in heeft dat de lijnrechter dat heeft opgemerkt, zal vlaggen en dat hij bijgevolg zelf niet ingrijpt. Dan kan je een verdediger bij zijn aanwerving voortaan maar beter een IQ-test laten afleggen. Interpretatie.

Het is supporters moeilijk duidelijk te maken dat buitenspel van de FIFA en UEFA geen exacte wetenschap kan of mag zijn. Laat ons blij zijn dat de man op de rand donderdag zijn vlag naar beneden hield. En vooral. Laat ons in het vervolg twee keer nadenken alvorens diezelfde man te beschimpen. Respect is wat hij verdient. O ja, de mail van collega J. was getekend met: ‘Filip, die zelf ook wel eens buitenspel liep en dan het brilgebaar richting lijnrechter maakte.’ Fijne gast, ik heb hem graag.

(column verschenen in Het Nieuwsblad/Sportwereld van zondag 18 december 2011)

Woensdagavond, Champions League op NOS. Ajax heeft tegen Real Madrid een gelijkspel nodig om zeker te zijn van de kwalificatie voor de achtste finales. In de eerste helft worden twee geldige Ajaxdoelpunten afgekeurd, waarna Real even doorduwt en met 0-2 gaat rusten. Geen nood, want in de andere wedstrijd van poule D staat het in Kroatië bij de rust 1-1 tussen Dinamo Zagreb en een zwak Olympique Lyon. Ajax heeft nog altijd een positief doelpuntensaldo van vier ten opzichte van de Fransen. Na de rust helpt een deel van de Zagrebspelers Lyon aan nog zes doelpunten. Ajax druipt af, Olympique viert de kwalificatie voor de achtste finales.

Zelfs zonder beelden is er wantrouwen, als de samenvatting voorbijflitst niet de minste twijfel. Woensdag 7 december is een dag waarop een loopje wordt genomen met de basisethiek van de sport. Doelman Kelava en verdediger Vida (die met een knipoog Gomis verzekert dat hij zich geen zorgen hoeft te maken) gaan straks op vakantie in de Beaujolaisstreek. En allicht mogen nog een paar Zagrebspelers hen vergezellen. Wat me vooral intrigeert, is hoe dat soort afspraken wordt gemaakt. Worden die spelers vooraf benaderd en in de voorwaardelijke wijs – laat ons aan de rust kijken hoe Ajax het doet – voorgesteld om deel uit te maken van het masterplan of is er één man binnen de club die als tussenfiguur fungeert? Misschien de voorzitter zelf. De man die na de 1-7 de trainer aan de deur zette om zichzelf buiten verdenking te stellen: ‘Zie maar eens hoe we door deze nederlaag in onze eer zijn gekrenkt!’ Vroeger werd een enveloppe met zwart geld de kleedkamer binnen gesluisd. Met de bedragen en communicatiemiddelen van nu ligt het iets complexer. Eén mailtje, een verdachte beweging op een rekening of een verloren sms. Er moet toch ergens iets te vinden zijn. Ik raad Nederlandse hackers met een hart voor Ajax aan om vanaf nu alles op alles te zetten. De bewijslast zal van een supporter moeten komen.

De UEFA heeft al laten weten dat er niets verdacht te melden is. Naïviteit is een deugd zonder dewelke onze verslaving aan sport niet zo groot zou zijn. Al hoop ik dat Lyon in de achtste finales een groot pak slaag krijgt.

(column verschenen in het Nieuwsblad/Sportwereld van zondag 11 december 2011)

dossierdenhaag over de match (klik hier)

Op 13 november vierde Club Brugge zijn 120-jarige bestaan met een academische zitting in het Jan Breydelstadion. Patrick Orlans herbeleefde zijn eigen jeugd door er de Prehistorie aan mekaar te praten, de boegbeelden van de club (wat blijft Raoul Lambert toch een mooie man) werden gehuldigd en een jubileumboek voorgesteld. Maar het hoogtepunt moest van Christophe Daum komen. Pas aangesteld als nieuwe hoofdtrainer zou hij de blauwzwarte familie een boodschap van hoop meegeven: ‘Ik veronderstel dat jullie Duits beter is dan mijn Engels. Dus spreek ik Duits!’ De toon was gezet. Daum was niet gekomen om te assimileren, maar om te beleren. En om te imponeren. Hij haalde er een stukje Brugs cultureel erfgoed bij om dat te doen. Lodewijk van Gruuthuuse was volgens Daum de man die in de toekomst het verschil zou maken bij Club Brugge. ‘Mehr ist in Ihnen!’, orakelde de snor. Hij had het wapenschild van de familie Gruuthuuse in de stad gezien of was het tegengekomen bij een googlezoektocht naar leuke weetjes voor zijn maidenspeech. En op dat schild stond in kalligrafische letters: Plus est en vous! ‘Ik ga elk lid van deze club boven zichzelf laten uitgroeien!’, klonk het. Alsof zijn voorganger dat niet had geprobeerd, alsof die er zelfs nooit was geweest.

De realiteit is dat Club Brugge onder Daum zijn eerste vier wedstrijden won, maar dat het de jongste twee jaar nooit armtieriger voetbal heeft gebracht dan in die vier matchen. Pas als ze door de omstandigheden (3-0 achter na 70 minuten in Maribor) verplicht waren om te doen wat Adrie Koster hen altijd opdroeg, aanvallen, werden we ons bewust van de meerwaarde van een aantal spelers. Een goed kwartier ‘Sturm und Drang’ onder druk van de omstandigheden volstond daarvoor.

Zou Koster in Nuenen, in Noord-Brabant, naar de wedstrijd hebben gekeken? Mocht hij dat hebben gekund (want ik vermoed dat EXQI in Nederland niet te bekijken is), heeft hij het dan ook gedaan? In de veronderstelling dat hij dat wel heeft gedaan moet hij na zeventig minuten hebben gedacht: ‘Die mannen kunnen toch beter dan dit?!’ Toen we nog eens twintig minuten verder waren en het 3-4 stond dacht Koster alleen nog: ‘Hoeveel geluk kan een Duitser hebben en hoeveel tegenslag heb ik eigenlijk gehad?’ Uiteraard is het te vroeg en intellectueel oneerlijk om na vier wedstrijden conclusies te trekken. En wie wint heeft altijd gelijk. Zo gaat het nu eenmaal in de sport.

Maar toch, Herr Daum, weten we één ding zeker: het Brugse publiek verteert bunkervoetbal maar heel even. Ook in de stad van Lodewijk van Gruuthuuse verkiezen ze champagne: ‘Plus est en eux!’

(column verschenen in Het Nieuwsblad/Sportwereld van zondag 4 december 2011)

‘Of hij graag frieten eet?’, vroeg iemand hem. ‘Ja, maar nu ook weer niet zo graag’, had de wereldkampioen geantwoord. ‘En als ik er echt zin in heb, koop ik me een heel groot pak, zo’n family pack, en eet ik dat zo snel mogelijk helemaal op. Dan voel ik me daar zo mottig van dat ik moet overgeven en ik voor een hele tijd geen zin meer heb in frieten!’ Zdenek Stybar legt zijn methode om frieten af te zweren uit. Het zijn niet zozeer de frieten die kwaad berokkenen, maar wel het vet waarin ze worden gebakken. In een wereld waarin iemand met een vetpercentage boven de 7% als zwaarlijvig wordt beschouwd, leef je op groenten, koolhydraten, proteïnen en een zeer kleine hoeveelheid vet. Omdat je nu eenmaal niet zonder kan. Maar frieten? O wee! Dat is echt wel de beloning voor maanden werk.

De dwangmatigheden van de koers vormen een levensstijl. Mooi, maar soms gevaarlijk. De doctrine van de magerzucht is hallucinant. Aanleunend tegen extremisme. Elke renner is er helemaal van doordrongen. Ook al is de extra gram voor een veldrijder minder nefast dan voor een ronderenner. De frietonthouding is vooral een mentale kwestie, de ultieme bevestiging dat je er alles voor doet. En daar is Zdenek Stybar een meester in, in het opzoeken van de grenzen in de voorbereiding. Zijn aanloop naar het wereldkampioenschap van 29 januari in Koksijde is deze week echt begonnen. De Tsjech weet dat hij vanaf nu alleen maar beter wordt tot eind januari. Laat u niet misleiden door het vertoon van gisteren. De steeds hoger oplaaiende strijd tussen Nys en Pauwels komt Stybar goed uit in zijn queeste naar een derde werelditel op rij. In zijn camper bekeek hij de interviews na afloop met een monkellachje. Ze doen maar. Het verhoopte Belgische collectief komt er ook op het WK in Koksijde niet. Als vanouds vormt Mario De Clercq de kernreactor in het merg van de clan Nys. Tien jaar geleden was het al zo, nu nog. En iedereen mag er een mening over spuwen. De epidemie van stellingnames van randfiguren is in het veldrijden nu eenmaal niet onder controle te krijgen.

In de weken voor het wereldkampioenschap zullen de zenuwen van de kanshebbers op de wereldtitel op de proef worden gesteld. Je kan nu al voorspellen dat Patrick Lefevere (manager van Quick.Step en dus van Zdenek Stybar) straks – goed getimed – nog wat olie op het vuur zal gieten. De wereldkampioen zelf zal de gekte vanop afstand bekijken. Trainen met de juiste prikkels, in het weekend crossen en een kuurtje Mallorca. Voor mij blijft Zdenek Stybar de topfavoriet om in Koksijde zichzelf op te volgen. Het volgende family pack is gereserveerd voor de avond na het wereldkampioenschap.

(column verschenen in Het Nieuwsblad/Sportwereld van zondag 27 november 2011)

SPECIALE ACTIE SPORTDUIVEL KLIK HIER

KLEINE MAN GROTE TOUR is het verslag van een veertiger die zijn jongensdroom waarmaakt. Een lees- en kijkboek vol humor en heroïek, met aan het eind een reeks gouden tips voor wielertoeristen die de Tour ooit zelf willen rijden.

Hoe zwaar is de Ronde van Frankrijk? Journalist, ex-roker en koersfanaat Jeroen de Preter nam de proef op de som en verscheen één dag voor het peloton aan de start van de Tour 2011. In zijn wiel volgde Jonas Lampens, fotograaf én soigneur. Drie weken en dik 3.400 zware kilometers lang overtroffen Jeroen en Jonas alle verwachtingen. Om op 23 juli gloeiend van trots op de, Champs-Elysées te arriveren.

Jeroen de Preter (1970) is journalist bij De Morgen. Hij houdt van koers, Bach, Beerschot, Boon en Berlijn. Jeroen heeft drie bloedjes van kinderen, een lieve vriendin en een handvol goeie vrienden. Jonas Lampens is zijn favoriete fotograaf.

Jonas Lampens (1981) is freelancefotograaf. Sinds 2006 verschijnen zijn foto’s met grote regelmaat in De Morgen. Jonas heeft een fantastische vriendin, een kat, twee kippen en net zoals zijn vader één paar zondagse schoenen.

Diep respect voor Jeroen die deze expeditie tot een goed einde heeft gebracht en voor Jonas die een briljante fotograaf is!

Meer info over het boek vind je hier of door op de cover te klikken

Jeroen de Preter en Jonas Lampens in De Laatste Show kan je hier bekijken: ‘Jeroen en Jonas is DLS’

Kunstwielrijden is dus de kunst om met een aangepaste fiets figuren te tekenen rond een cirkel die op een cyclobalveld is aangebracht. Die laatste sport heb ik zelf nog beoefend en ik zag ze vaak bezig, de meisjes van de club (Blijf Jong Sint-Jan Ieper) waar ik deel van uitmaakte. Aansluitend op onze training was de zaal gereserveerd voor de frêle verschijningen. Na de viriele duels, met als enige objectief om de bal in het doel van de tegenstander te deponeren, ruimden we plaats voor de elegantie van de kunstwielrijdsters. Met de grootste bewondering bleef ik vaak een uur op mijn stoeltje gekleefd om te zien hoe ze zich al fietsend in diverse standjes krulden en hun rijwiel met de toppen van hun tenen op een klassiek muziekstuk een cirkel of een acht lieten draaien. Het resultaat van honderden uren voorbereiding waarbij de bovenbuis niet zelden voor pijn had gezorgd. Tranen nooit ver weg, valpartijen talrijk. Maar evenveel keer stonden ze recht en probeerden ze nog eens.

Fietsacrobate Tatika Bovendaerde eindigde vorige week negende op het wereldkampioenschap in Japan. Ik kan me moeilijk voorstellen dat ze met een ruime subsidie naar de andere kant van de wereld is vertrokken. En voor de aandacht moet ze het ook niet doen. In de zaal een paar tientallen onwetende Japanners, thuis geen acht regels in de krant of een vermelding in een sportbulletin waard. Uren onverdroten inzet in een waanzinnige zoektocht naar de perfectie die niet bestaat. Elke training een offer dat zich uitbetaalt in de beloning van een tiende van een punt. Het applaus enkel van de eigen vriend, de ouders en haar kunstwielrijdende zusjes Xenia en Maya. Voor de rest weet – op een paar mensen in Merelbeke en omgeving na – niemand wat ze doet. Zo’n sporters dwingen respect af. Topsport als pure passie. Proficiat, Tatika!

(column verschenen in Het Nieuwsblad/Sportwereld van zondag 20 november 2011)

VIDEO Tatika Bovendaerde op WK 2011 in Japan