De persagentschappen zullen de komende uren, weken en maanden sportieve Vlaamse onheilstijdingen blijven braken: Sugar Jackson mist drie keer een verblijfscontrole, Volleybalclub Averbode verzaakt aan test omdat ze de trainingsuren hebben veranderd, Wouter Weylandt krijgt bezoek van Vlaams dopingarts Hans Cooman op het moment dat hij op de fiets zit in de Ronde van Spanje. Het zijn telexen waar je aan went, maar die vermeden kunnen worden. Als sporters doen wat ze wordt opgedragen, de whereabouts ten allen tijde correct invullen. Ook als ze totaal onverwacht eens niet thuis slapen, want het gaat tenslotte om jong en patent volk. Een simpele sms kan volstaan. Meer is het niet. Wickmayer en Malisse zijn in de fout gegaan. Allicht – hopelijk – niet met de intentie om de boel te belazeren, maar wel meerdere keren. En dat laatste kan door de mensen die een oordeel moeten vellen als arrogantie worden gepercipieerd. Zeker als je als beoefenaar van de tennissport de wereld en niet Vlaanderen als je universum beschouwt. Een zware misrekening met pijnlijke gevolgen. Is de schorsing van een jaar de afstraffing voor die vermeende arrogantie, het misprijzen ten opzichte van het werk van de dopingjager? Het is perfect mogelijk. Is deze uitspraak een afrekening met een sport die de jongste jaren bekend stond om zijn protectionisme? Ook dat kan.
Ik ben een groot voorstander van de controle buiten competitie en dus ook van de whereabouts an sich. Ze verkleinen de mazen van het dopingnet aanzienlijk en maken de sport eerlijker. Maar slordigheden, nalatigheden en vergissingen zijn niet te vermijden. Dat is ook zo in het leven van de gewone burger. Administratieve sloddervossen heb je overal. Het invullen van de verblijfsgegevens is dus een extra partikel van de discipline die een topsporter zich moet opleggen. Is het niet logisch dat dat een adaptatieperiode vergt? Een bewustwordingsproces heeft zijn tijd nodig. De tot wet verworden ambtenaar moet beseffen dat een wet ook een geest en een hart hoort te hebben. We moeten naar een cohabitatiemodel waarin jager en prooi samen kunnen functioneren. Een beetje menselijkheid behoort tot de ethiek van de jacht. Was het in het geval van Wouter Weylandt nu zo moeilijk om de telefoon te nemen en de renner er van op de hoogte te brengen dat hij administratief niet in orde was? Ze wisten toch waar hij zat. In de Ronde van Spanje. Dat is een grote rittenkoers die gereden wordt op een schiereiland, heren dopingjagers. Daar vult elke Vlaamse krant iedere dag een pagina mee. Of mogen ze op de Vlaamse Gemeenschap geen kranten lezen tijdens de werkuren? Ik hoop dat dokter Cooman met het schaamrood op de wangen stond toen hij aan de voordeur van Wouter Weylandt te horen kreeg dat de heer des huizes in Spanje aan het koersen was. Ook dat getuigt van verregaande arrogantie en dédain voor het beroep van de gecontroleerde. Respect werkt in twee richtingen.
Vlaams Doping Tribunaal
Is de schorsing van 1 jaar effectief zonder opschortende voorwaarden voor Yanina Wickmayer en Xavier Malisse door het Vlaams Doping Tribunaal te zwaar? It’s a no brainer. Natuurlijk is die straf overdreven. Ze is zelfs ronduit belachelijk. Vlaanderen bijt opnieuw in zijn eigen staart. Het is het veroordelen van een kruimeldief tot de elektrische stoel, een overspelige echtgenoot tot castratie, een tennisspeler en -speelster tot de donkerste krochten van de hel. Want dat zijn ze, de challengertornooien waartoe Xavier Malisse en Yanina Wickmayer door deze straf opnieuw worden gedwongen. In het geval van Malisse zou dit zelfs het vroegtijdige einde van een carrière kunnen betekenen. The punishment doesn’t fit the crime. Laat u niets wijsmaken. Yanina Wickmayer en Xavier Malisse worden door het Vlaams Doping Tribunaal niet voor 1 jaar, maar voor 2,5 tot 3 jaar verbannen. Iemand moet het rankingsysteem van de tennissport dringend nog eens gaan uitleggen aan de Zuiderlaan in Gent. Beide spelers verliezen de volgende maanden al hun duur verdiende punten en maken een vrije val op de wereldranglijst. En dat terwijl de procureur het dossier zelf te licht vond voor een effectieve schorsing:
‘Het gaat hier niet over een dopingpraktijk in de enge zin van het woord, maar veeleer om een nalatigheid of slordigheid. Ik wil daarom een signaal geven aan alle topsporters: de regels moeten worden gerespecteerd. Ik eis dan ook geen feitelijke schorsing maar een principiële beteugeling van de feiten die hen te laste worden gelegd’, aldus procureur Geert Cheyns twee weken geleden.
Cheyns is een man met hersenen, terwijl de leden van het Tribunaal die tot de sanctie zijn gekomen bezwaarlijk een teveel aan grijze massa kunnen worden aangewreven. In een vlaag van zinsverbijstering hebben ze een tornado laten razen over de oogst van tien jaar noeste arbeid. Of hopen ze op een decoratie omdat ze de code van het Wereldwijde Anti Doping Agentschap tot op de letter hebben nageleefd? Dan vergeten ze dat in de rest van de wereld – zelfs in Franstalig België – iets lakser wordt omgesprongen met het invullen van de whereabouts en dat iedereen gelijk voor de wet een wel heel rekbaar begrip wordt. Of ik medelijden heb met Wickmayer en Malisse? Een beetje, maar mijn medeleven gaat vooral naar procureur Geert Cheyns. Hoe moet die zich voelen na de publieke reprimande van hét Tribunaal? De vermaning die hij vroeg voor beide sporters – want dat was wat hij echt wou – heeft hij verdorie zelf gekregen.
